Sandra's Staffords Site

Staffords op zoek naar een nieuw baasje


Onderstaand een greep uit de reacties van nieuwe eigenaren van staffords!!

 

2018                                                            3 reacties

 ____________________________________________________________________________________________________________________________

Noukie






Noukie stond op de website Herplaatsing Staffords. Wat een schatje, meteen gebeld. Na een goed gesprek van zeker halfuur zou er contact gelegd worden met eigenaar van Noukie binnen no time. De eigenaresse meteen gebeld en we hadden een erg goed gesprek wat positief was van beide kanten.  Het contact was gelegd, ik woon in Friesland en Noukie in Almere. Al vrij gauw hebben we afspraken gemaakt dat ze met Noukie naar Friesland zouden komen. 

Wat een heerlijk beestje, zo lief, gewoon een Engelse staff die zeer gemanierd is, echte  English Lady. Met de lieve familie afspraken gemaakt om 3 weken later Noukie hier te brengen want iedereen moest afscheid nemen in Almere van deze dame wat natuurlijk erg lastig en moeilijk proces is. 

De proefperiode van 4 weken werd gestart op zondag 15 juli 2018. De familie komt Noukie brengen, dit was een zware dag voor hen, hele lieve mensen en het was een aandoenlijk afscheid met Noukie. Ik wenste ze al het beste en sterkte, we zullen goed voor haar zorgen en haar een geweldige plek in onze omgeving en hart geven!!

De eerste uren was Noukie erg onrustig en we hebben haar even gelaten. Toen is ze bij mijn zoon Rafael gaan liggen. Bij elk geluid veerde ze op en ging ze bij de voordeur kijken. Rond het middaguur even wandelen met Noukie, want het is een vreemde omgeving. We hebben alles bekeken en de boten vind ze erg interessant. Na een flinke wandeling ploft ze op haar dekentje op de bank naast Rafael neer en kwispelt en is vrolijk. Elk geluid is nieuw. We geven haar veel aandacht geven, het is even een moeilijke periode voor Nookie Cookie 😉. 

In de loop van de dag ging het wel een beetje beter. Ze heeft lekker gespeeld met de bal voor het huis op het grasveld. Dat deed ze super met mijn zoon. Noukie heeft haar plekje gevonden op de bank tussen ons in, stijf tegen Rafael aan. ‘s-avonds laat nog gezamelijke wandeling. In de nacht heeft ze heerlijk op haar plekje gelegen dus geen problemen in de nacht.

De ochtend daarna stond ze vrolijk kwispelend te wachten, goedemorgen Noukie! Kwispel,kwispel. Wow!, dag ochtendhumeur, 😜 koffie gezet en meteen met Noukie er op uit. Het  gaat super. Het laatste stukje mag ze los, gewoon aan de haven, een doodlopend stukje prive terein. Inmiddels was Rafael ook al wakker en heeft Noukie eten gegeven, ze zat op de stoel als een koningin. Dinsdag voor eerst 2 uurtjes alleen thuis, ze ligt lekker op de bank en lag er nog steeds toen ze de deur hoorde. Ze kwam meteen vrolijk aan lopen, ze is ook nog een beetje op zoek naar haar baasje. Ze heeft wederom een goede nacht, het gaat echt super.   

Week 2, Noukie trekt zich stelselmatig terug in tuin onder de boom en we halen haar steeds aan. Het is duidelijk dat ze,haar familie toch een beetje mist. Noukie luistert uitmuntend. Ook hebben we Noukie regelmatig los. Dat vindt ze prettiger dan aan de riem en wij wonen vrij rustig en kan is ze ook los, dit is geen probleem.

Week 3 en 4, Noukie begint haar draai echt te vinden, het zijn erg warme dagen en Noukie eet minder. Het is ook waanzinnig warm. Zelfgemaakte hondenijsjes vindt ze heerlijk. Bekertje half vol met water, 2 koekjes erin en in de vriezer, Dit werkt prima.  

Ze trekt erg naar mijn zoon van 14 jaar. Wandelen, in de trein, in de bus, Noukie vindt alles wel interessant. Ze kwispelt vrolijk en is gek op haar bal. Wat een geweldig beestje, we zijn superblij met Noukie. Deze maand is omgevlogen, tuurlijk is het af en toe lastig voor Noukie geweest en we merkten duidelijk dat ze haar omgeving mistte. Maar de volle aandacht van mijn zoon en mijzelf en dat er altijd iemand thuis is heeft Noukie wel geholpen. Zeker de eerste dagen, en wil nogmaals zowel de familie in Almere bedanken en Sandra van Herplaatsing Staffords voor een goede overgang en duidelijke comunicatie.

We hebben absoluut geen spijt om geen puppy te halen en te kiezen voor een herplaatsing. Wat een geweldige Stafford! 

Bedankt, we zullen goed voor Noukie zorgen en ze heeft geweldig plekje bij ons. 

Groetjes,

Dennis, Rafael en Noukie🐾 

_____________________________________________________________________________________________________________________________

Aick





Juli 2018

Aick

Inmiddels is Aick al weer een half jaar bij ons en niet meer weg te denken. Na het overlijden van onze twee staffords en twee katten hadden we zoiets van, nee geen hond meer. Kat is makkelijk, dus een kitten was welkom. Maar een kat is geen hond en dan sluipt toch het verlangen naar een grote vriend er in. Onze dochter zeurde en wij bleven nee zeggen. Toch op internet stiekem kijken of er niet een zielige stafford in het asiel zat. Pup nee, hoe leuk ook maar als we dan weer voor een hond zouden gaan zal het een volwassen hond zijn. Omdat wij lid waren toendertijd van de rasvereniging, wist ik dat er binnen de vereniging een herplaatsing bestond. Op facebook snel gevonden. Zag het bericht over Aick en waren gelijk verkocht. Het moest zo zijn want de klik met de eigenaren was er gelijk, wij blij met deze fantastisch opgevoede staff en zij blij met ons! Aick heeft helemaal zijn plek gevonden hier, in onze tuin is hij de directeur, gras is nu zand en meneer heeft met deze hitte zelfs een zwembadje! Kortom hij heeft ons als nieuwe baasjes compleet ingepakt! Aick rules 😃.

Martin en Christel

____________________________________________________________________________________________________________________________

Eva





Juli 2018

Toen wij 8 jaar geleden besloten om een hond te nemen, kwamen wij een engelse stafford van 6 jaar tegen die qua karakter precies had wat wij wilden. Trouw, knuffelig, rustig maar ook energiek op zijn tijd, maar vooral goudeerlijk. Na 7 bijzonder mooie jaren hebben we afscheid moeten nemen van haar. Zij heeft de geboorte en de eerste jaren van ons dochtertje ook meegemaakt. Wij zijn verliefd geworden op de engelse stafford, mede doordat ze zo goed passen binnen een gezin.

Toen we een aantal maanden geleden Eva zagen staan op de fb van Sandra, waren we opslag verliefd. Ook vooral hoe zij toen omschreven werd.Na een aantal berichten, telefoongesprekken en kennismaking, hebben we besloten om haar een gouden mandje te bieden.

De eerste dagen moesten we wel wennen aan elkaar en beter leren kennen. Ze was netjes opgevoed maar de laatste tijd door drukte niet meer de aandacht gekregen die ze nodig had. Maar inmiddels is Eva omgedoopt tot Nova en doet ze het super goed. Ze is grootste vriendinnen met ons dochtertje en we zijn zelfs al lekker op vakantie geweest. Ze heeft een enorm aanpassingsvermogen en geduld. Het is alsof ze al jaren bij ons is.

Ze vind onze tuin helemaal geweldig en is dan ook de hele dag buiten. Lekker wandelen in het bos en spelen met balletjes daar wordt ze blij van.

Gr van ons allemaal
Erik en Inge

______________________________________________________________________________________________________________________________

2017                                                            3 reacties

______________________________________________________________________________________________________________________________

Kimbo





September 2017 

Kimba, Kimbo.

Het heeft echt zo moeten zijn! 

Na het verlies van onze eerste Amerikaanse Stafford, Marissa, komt al heel snel Kimba bij ons wonen. Kimba is op dat moment 3 jaar oud. Een hele energieke, vrolijke, maar vooral de allerliefste stafforddame die je je maar kan wensen. Ze was gek op ons en vooral op onze kinderen. We hebben 8 jaar van haar mogen genieten. 5 Juli is ze helaas in haar slaap overleden. 

De pijn en verdiet waren enorm, vooral bij onze dochters van 11 en 9 jaar oud. Het gemis van een hond in huis is zo groot dat we al snel alle vier klaar zijn voor een nieuwe vriend. Uiteraard gaan we weer op zoek naar een Amerikaanse Stafford.

Zo komen we op de site van Sandra uit!  We lezen de verhalen en kijken naar de foto’s van deze stuk voor stuk mooie honden. Maar daar staat hij dan…… Kimbo️ Hoe is het mogelijk!! Maar een letter verschil. Na 100x zijn verhaal te hebben gelezen wisten we eigenlijk zeker dat dit hem ging worden!

Het contact met Sandra was snel gemaakt, Kimbo woonde maar op een half uurtje rijden bij ons vandaan. We kregen het telefoonnummer van zijn eigenaar en de eerste afspraak was snel gemaakt! Na de eerste ontmoeting bij Kimbo thuis waren we helemaal verkocht. Ook het bezoek van Kimbo bij ons thuis verliep prima!

In onze zomervakantie komt Kimbo dan 4 weken op proef! Na de eerste avond wisten we al dat dit onze nieuwe vriend voor het leven zou zijn!! Respect voor zijn vorige eigenaar die Kimbo zo goed opgevoed heeft. Het is een voorbeeldige hond. 

Nu zijn we bijna 2 maanden verder en het gaat nog steeds super! Kimbo is een super lieve, blije en energieke hond! Dol op ons en onze kinderen en wij nog steeds op hem. Het is heerlijk om weer een hond in huis te hebben. Lekker wandelden door de bossen en ’s avonds knuffelen voor de tv. Heerlijk!!! 

Voor iedereen die erover nadenkt een hond te nemen, overweeg de keuze voor herplaatsing, en kijk op de site van Sandra! Als de juiste klik er is, krijg je er zoveel liefde van terug.

Wij kunnen Kimbo in ieder geval niet meer missen!! 

Groetjes Mark,Suus,Kiki,Nanou

En een hele dikke knuf van Kimbo

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Storm





September 2017

Na maanden van hondenrassenonderzoek op het internet, overwegingen met mezelf en mijn vriendin en de bijbehorende gesprekken, heb ik begin 2016 contact gelegd met Sandra. Na wat bezoekjes bij andere herplaatsers had ik op vaderdag 2016 afspraak met Storm en zijn baasje. Ik wist al dat Storm wat issues had, maar Storm en ik keken elkaar aan en ik voelde meteen; dit is hem. Het was pijnlijk Storm te scheiden van zijn baasje, maar het was volgens haar het beste. Voornemens Storm een nieuw veilig en gezellig huis te geven begonnen we aan ons avontuur dat op het moment dat ik dit schrijf, exact één jaar duurt. Een jaar dat letterlijk niet geheel vlekkeloos verlopen is. 

Na de paar dagen / week van de eerste onstuimigheid werd de onzekerheid van Storm goed zichtbaar. Kort samengevat reageerde hij ook bij mij erg agressief op andere honden was hij ‘bang’ voor mensen aan de eetkamertafel en voor geluiden met daarin veel energie. Dus spelende kinderen, voetballen, harde stemmen en lachen. Maar ook voor kloppen, stuiteren, tikken, deuren die open waaien door de wind. Dit terwijl hij kinderen, voetballen en lachen en spelen juist leuk vindt en stuiteren, tikken en deuren natuurlijk op zichzelf helemaal niet eng. Het ging echt om het geluid. Maar onder het mom ‘Facing Your Fears’ hebben we deze zaken juist opgezocht en aan al het negatieve gewoon geen aandacht gegeven. 

Uiteindelijk heeft het een half jaar geduurd. Van de genoemde dingen is hij nog steeds geen fan, maar het enge is er grotendeels af. Wat betreft de agressie naar andere honden dat was binnen een paar weken grotendeels voorbij. Storm loopt vaak los met mij door de buurt waarbij hij tot het commando ‘vrij’ strak naast mij loopt. Zijn vorige baasje heeft hem super goed opgevoed leren en luisteren, echt mijn complimenten daarvoor. Storm en ik zijn altijd samen. Op het werk houdt hij zich rustig als er klanten op bezoek komen. In het weekend gaat hij mee op visite. Hij rent mee naast de fiets of voor het skateboard. Hij speelt uren in het bos met takken en in het hoge gras. In één jaar zijn we ons allemaal erg gaan hechten aan Storm en Storm aan ons. We zouden elkaar dan ook niet meer kunnen missen. Storm is echt een bijzondere hond en we zijn elke dag dankbaar dat hij er is. 

Aan iedereen die een herplaatsing overweegt wil ik zeggen; denk er goed over na, want als het nieuwe eraf is, kan het zijn dat er behoorlijk wat tijd nodig is om alle puzzelstukjes goed op zijn plaats te laten vallen. Neem dit er geduldig bij, want wanneer al dit spreekwoordelijke stof dan uiteindelijk is neergedwarreld ontpopt zich, net als bij mij en Storm, een unieke en ijzersterke band van vertrouwen die een heel hondenleven duurt.

groet, Mark

_____________________________________________________________________________________________________________________________

Homie





Juli 2017

Beste mede liefhebbers van Staffords, 

Zo’n 7 jaar geleden waren mij man en ik op zoek naar een leuk hondje om toe te voegen aan ons leven. Na veel nagedacht te hebben en veel opties te hebben bekeken kwamen we er op uit dat wij een hondje wilde opvangen via herplaatsingen maar ja dan nog wat voor ras. 

Uit eindelijk voor de Engelse Stafford gekozen. Toen kwamen we al snel bij Sandra terecht, we hebben toen aangegeven dat  we er eventueel ook wel 2 zouden willen nemen.  Het duurde niet lang of Sandra had inderdaad twee lieve Staffords. Een broer en zus, het is nu al weer 7 jaar later en we zijn nog steeds ontzettend blij met de Staffords die wij toen een nieuw huis hebben kunnen bieden. Jammer genoeg is in 2015 de reu overleden. 

Ondertussen waren er ook twee kindjes geboren dus die weten niet anders dan dat er twee hondjes waren. Toen de reu overleed hebben we het eerst laten bezinken, het was toch wel iets dat zo’n lieve hond dat uit je leven gaat.

Maar in het jaar 2017 hadden mijn man en ik zoiets van, we willen er toch wel weer een kameraadje bij voor de teef die we hadden en voor de kinderen en natuurlijk ook voor ons zelf. Doordat ons teefje ondertussen al weer 14 is, wilden we ook graag weer een hondje erbij hebben voordat zij zou sterven zodat er voor de kindjes altijd een hondje is omdat ze niet anders gewend zijn. 

We hebben toen weer met Sandra contact op genomen. Zij vroeg of we een stukje wilde schrijven over de huidige situatie bij ons thuis zodat zij weer kon zoeken naar een geschikte match. Ondertussen kwam Homie op de Facebook pagina voorbij. Toen ik zijn foto zag dacht ik, hé die lijkt op onze teef, precies dezelfde kleur en uitstraling(alleen is ons teefje nu grijs haha) Ik heb toen Sandra een berichtje gestuurd of Homie eventueel een geschikte match was voor ons. Sandra stuurde meteen een berichtje dat ze niet aan ons had gedacht omdat hij niet met katten kan en wij een kater hebben en omdat hij andere honden soms niet zo mag en wij natuurlijk al een teefje hebben lopen.

Toch heeft zij ons nog wat meer informatie gestuurd over Homie. Na veel overleg hier thuis en nog wat extra informatie van de toen huidige eigenaar hebben we toen besloten om toch eens een kijkje te gaan nemen bij Homie. Homie is op dit moment 5 jaar oud, dus al een leuke drukke puber. De leeftijd hadden wij niet echt moeite mee elke hond verdient een tweede kans vonden wij en dan maakt leeftijd niet uit. Omdat wij natuurlijk al twee kinderen hebben vonden wij wel belangrijk dat Homie normaal met hen om zou gaan. Ook omdat hij die vanuit zijn huidige situatie niet kenden. Wij hebben toen eerst telefonisch contact gehad met toen de huidige eigenaar om nog wat informatie uit te wisselen en om elkaar wat beter te leren kennen. 

Dit klikte goed en hebben besloten om toen eerst kennis te maken met Homie om te kijken hoe hij op ons reageerde en vooral op de kinderen. Doordat Homie toen op een tijdelijke opvangplek zat (vrouwelijk eigenaar bleek allergisch, daarom moest Homie ook weg) hebben wij daar Homie bezocht samen met zijn toen huidige eigenaar. Wat was hij een drukke, gezellige lieve hond. Er zat geen kwaad in en ook niet naar de kinderen toe, hij was alleen heel erg enthousiast. Willem( de toen huidige eigenaar) gaf toen aan dat hij dit enthousiaste gedrag eigenlijk altijd heeft als hij je begroet maar het was voor Homie wel veel omdat hij natuurlijk toen Willem weer zag en dan ook nog eens twee nieuwe gezichten en twee kindjes( van 3 en 1 jaar). 

Wij hebben daar een tijdje gezeten en gepraat. Normaal is het dan de bedoeling dat Homie dan samen met Willem bij ons kwam kijken hoe de situatie hier was en of het klikte met ons teefje. Maar omdat hij al op een andere plek werd opgevangen hebben wij toen besloten dat zij hier zouden komen met Homie en te kijken hoe hij reageerde om Doenja (ons teefje) en daarna te kijken of Homie meteen hier voor een weekend zou blijven.

Doordat wij bij een park wonen die aan het bos grenst hadden wij besloten dat Willem samen met Homie gewoon naar ons park zou komen en bij het park zou wachten. Wij kwamen dan samen met de kinderen en ons teefje naar de voorkant van ons park zodat de honden elkaar op een “neutraal” terrein konden ontmoeten. Homie was zo druk van de autorit en ook vanwege het herzien van Willem dat hij totaal geen interesse had in Doenja. Hij was enorm druk en enthousiast. 

Wij hebben toen besloten om maar een rondje te gaan lopen in het bos dat hij misschien wat rustiger zou worden. Met de kleine wandeling die we hadden, had Homie totaal geen aandacht voor  Doenja en Doenja had totaal geen interesse in Homie (waarschijnlijk omdat hij zo druk was). Wij zijn toen met zijn allen naar ons huis gegaan en hebben Doenja gewoon los gelaten in huis en Homie ook wel  onder toezicht van ons. Homie was toen wat rustiger en had ineens in de gaten dat er ook een andere hond was. Hij moest zich toen natuurlijk wel even bewijzen en klom letterlijk boven op Doenja. Dit werd natuurlijk niet geaccepteerd en zij liet dit duidelijk aan Homie weten. Niet veel later zijn Willem en vriendin weg gegaan, dit vond Homie maar raar en keek steeds naar de voordeur om te kijken of ze weer terug kwamen. Hij ging ook steeds naar Doenja toe en probeerde steeds op haar te springen. Wij hebben toen uit veiligheid van onze kinderen en voor de honden besloten Doenja even tijdelijk in de bench te doen ( is zij gewend en vindt dit ook helemaal niet erg want dat ligt zij eigenlijk de meeste tijd van de dag). 

Homie kon nu even rustig alles bekijken. Oke rustig, hahaha hij was nog steeds vrij druk. Toen de kinderen later op bed lagen hebben we Doenja weer vrij gedaan en ging Homie en een stuk rustiger met Doenja overweg. Gelukkig was hij een ook stuk rustiger geworden.

Gelukkig verliep de eerste dag goed en eerste nacht ook. We durfden toen het weekend wel aan. Veel aandacht gegeven aan elkaar maar ook individueel. Wij hebben toen meteen weer contact gehad met Willem dat alles goed verliep, soms wat kleine dingen wat we makkelijk konden corrigeren. En dat wij het wel aandurfden om meteen de 4 weken proef met hem in te gaan.

We hebben wat strubbelingen gehad met Homie zoals het heftige getrek aan de riem. Het op alles reageren wat hij buiten ziet en dan helemaal gek wordt maar ook de andere honden die bij ons in de buurt wonen en dat zijn er nog al wat. 

Gelukkig gaat nu alles erg goed wij hebben Homie nu zo’n 2.5 maand en hij is erg veranderd. In het begin was hij heel druk en erg enthousiast. Hij kan dit soms nog wel hebben maar dan vaak  als hij je weer opnieuw  ziet zoals als je ’s morgens uit de slaapkamer komt of als je weer thuis komt. We hebben hem gelukkig ook kunnen leren dat hij niet heel erg moet trekken aan de lijn, dit doet hij overig nog steeds wel eens maar is goed te corrigeren. Hij luistert verder erg goed. Hij is super nu met Doenja, hij accepteert haar en accepteert dat Doenja boven hem staat qua rangorde. Ze spelen samen in het bos en trekken samen dode bomen uit de grond.

Hij gaat ook heel goed met de kinderen overweg. De kinderen kunnen veel met hem doen maar respecteren hem ook. Ze zijn echt gek op elkaar. 

Wij zijn blij dat wij aan dit avontuur zijn begonnen en kunnen een leven zonder Homie niet meer indenken. Hij hoort echt bij ons gezin. 

Groetjes Alfons en Anne

                De kinderen

Poot van Doenja en Homie

____________________________________________________________________________________________________________________________

2016                                                              2 REACTIES

_____________________________________________________________________________________________________________________________

Shadow




Heel blij zijn wij dat de nieuwe mand voor Shadow bij ons mag staan. Het is een hele lieve flinke jongen die ons aardig bezig houdt, maar alleen maar positief!
Nadat wij hem een maandje op proef hadden, zijn wij blij dat we voor Shadow mogen zorgen. Samen met zijn bazinnetje zijn we heel prettig tot dit besluit gekomen. Natuurlijk houden we contact en zijn de foto's zo verstuurd!
Sandra bedankt voor de bemiddeling!
Een stevige poot van Shadow en de groeten van zijn nieuwe baasjes Twan & Gitta

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Molly






Molly 

In juli 2015 moesten we helaas besluiten onze Bull Terriër Rainha te laten inslapen, ze is 14,5 geworden. Het was stil in huis maar we konden ook genieten van de momenten waarbij we geen rekening hoefden te houden met onze bejaarde hond. Toch begon het al snel weer te kriebelen en ook onze kinderen misten hun maatje heel erg, ze zijn 6 en 10 dus hun hele leven was er een hond in huis.

Langzaam begon ik rond te kijken en toen ik op een gegeven moment een mooie hond in het asiel zag ging ook Peter overstag. We gingen weer op zoek naar een hond, een maatje maar waar begin je dan?  Vrij snel waren we er al uit dat we geen pup wilden, onze vorige hond kwam ook pas bij ons toen ze 1 was, we hebben haar weg gehaald uit een vervelende situatie. Peter gaf eigenlijk al vrij snel aan dat hij graag weer een Engelse Stafford wilde, hij was bekend met dit ras. Zo kwam ik via internet uit op de site van Sandra; wat een prachtige honden kwamen hier voorbij, elk met hun eigen verhaal en wat mooi dat mensen elkaar via deze site weten te vinden. Al snel heb ik contact gelegd met Sandra en ons verhaal gedaan, mooi om te zien hoe kritisch Sandra kan zijn, alles in het belang van de dieren!

Na een paar reacties en zelf een keer gebeld te hebben met baasjes van één van de honden op de site benaderde Sandra ons over een hond uit een gezin die een nieuw baasje zocht, het gezin was dol op hun hond maar helaas ging het niet meer met de hond die ze al hadden. Een voorwaarde voor hun was dat de hond geplaatst zou worden bij een gezin met kinderen want daar was deze hond dol op. Dat klonk ons als muziek in de oren. Al snel kregen wij een mail doorgestuurd met het verhaal van deze Molly en haar foto’s… we waren direct enthousiast want wat een lief dier leek het uit de omschrijving! 

Vrij snel hebben we met de baasjes van Molly gebeld om haar verhaal te horen en ook onze kant toe te lichten, het hoe en waarom weer een hond en hoe ons dagelijks leven eruit ziet en hoe dat er uit zou zien met weer een hond. Nadat we dit gesprek even op ons hebben laten inwerken aan beide kanten is er snel weer contact gelegd: we mochten komen kennismaken met Molly en haar baasjes! Wat spannend en ook het moment om onze kinderen in te lichten dat we toch besloten hebben dat er weer een hond in ons gezin zou komen. Iedereen was blij met het nieuws dat we weer op zoek gingen naar een lieve huisgenoot. 

De dag dat we Molly voor het eerst zouden gaan ontmoeten brak aan, vol spanning reden wij naar het zuiden toe, toch een rit van bijna 2 uur. Gespannen om wat we zouden aantreffen maar ook gespannen omdat je toch benieuwd bent hoe een ander naar jou en je gezin kijkt. Toen we aankwamen en aanbelden was het al snel duidelijk dat het baasje van Molly niet had overdreven toen ze Molly als zeer enthousiast had omschreven. Toen we binnen waren stuiterde ze de kamer door van dolenthousiasme, ze wist van blijheid niet wat ze moest doen en wist alle aandacht voor zichzelf op te eisen. Gelukkig was er ook tijd om kennis te maken met de baasjes en met elkaar te spreken over hoe ze met haar omgingen en hoe wij over honden denken. We voelden ons snel op ons gemak bij deze gastvrije baasjes en hun kinderen, ook onze kinderen zaten binnen de kortste keren op de vloer een spelletje te doen en onze jongste wees Molly direct haar plaats als ze probeerde om in de buurt te komen, dat zag er goed uit! 

Na een paar koppen koffie en thee zijn we weer richting de Achterhoek gereden met een goede, positieve indruk van Molly en haar baasjes. Dit is een vrolijke, lieve, enthousiaste hond met baasjes die heel veel voor haar over hebben.  “waarom dan toch een ander baasje? “ vraag je je dan af. Er was al een hond in het gezin toen Molly hier als pup bij kwam, dit leek eerst goed te gaan maar helaas ging het nu constant mis en zaten de twee elkaar in de haren. Dit ging van kwaad tot erger en nu was het zover dat de baasjes niet meer met Molly gingen wandelen omdat ze zo sterk reageerde op andere honden en ook de andere hond in huis met regelmaat probeerde te grijpen, deze twee konden dus echt niet meer samen en daarom werd het tijd dat Molly ging verhuizen. Wat ons betreft naar ons maar om niet te impulsief te reageren hebben we een aantal dagen geen contact gehad zodat beide partijen alles even konden laten bezinken. 

Na een paar dagen werden we gebeld en hebben we gezamenlijk besloten dat Molly 4 weken bij ons ging proeflogeren, iedereen had er een goed gevoel over en de afstand is eigenlijk te groot om een paar keer heen en weer kennis te maken. Omdat de baasjes het liefst Molly wilden zien bij ons thuis als ze al was gewend hebben we besloten om Molly op te halen bij haar baasjes en dat de baasjes dan na die  4 weken bij ons thuis zouden komen voor de overdracht zodat ze haar konden zien in haar nieuwe omgeving. We hebben Sandra ingelicht, nog wat mitsen en maren besproken maar het ging door!

Weer zijn we met het hele gezin in de auto gestapt naar Brabant en weer troffen we een dolblije Molly aan, niet wetende dat ze met ons mee zou gaan. Na het afscheid door haar baasjes en hun kids zijn we de auto ingestapt met Mollly. Omdat we zo ver moesten rijden en ze ons natuurlijk amper kende zijn we halverwege bij een recreatieplas even gestopt en hebben we ons eerste wandelingetje samen gemaakt, wat een apart gevoel was dat voor ons allemaal maar het voelde direct goed! Hierna snel door naar huis voor de eerste weken samen. 

Molly overtrof al onze verwachtingen, ze paste direct in ons huishouden en luisterde vrijwel direct goed. Wat een leergierige en slimme hond en wat zagen we haar genieten van alle aandacht voor haarzelf. De eerste week sprong ze een gat van blijheid in mijn shirt toen ik de riem pakte voor een wandeling! We zijn gelijk met haar aan de slag gegaan en hebben een mooi ritme van wandelingen en rust opgebouwd. Ze pakte dit snel op en liep heel netjes aan de lijn. Ook luisterde ze direct naar de kinderen als die haar naar haar mand toe stuurden. Ook het enthousiaste gedrag als er mensen komen veranderde snel, we gaven ons bezoek ook de opdracht om haar geen aandacht te geven zolang ze zo druk was, pas als ze rustig was mochten ze haar aaien en dus belonen. Dit had Molly snel in de gaten en al na de eerste week hier was ons duidelijk waarom haar stamboomnaam Clever is, want clever is ze!             

We zijn met haar gaan wandelen, fietsen en ook het dorp in geweest zodat Molly weer went aan allerlei situaties. Hierbij kom je natuurlijk ook andere honden tegen en daar reageert ze heel wisselend op maar je kan zien dat het geen agressie is als ze reageert op een ander hond maar vooral onzekerheid. We gaan hier mee aan de slag maar ze hoeft natuurlijk ook niet met iedereen dikke maatjes te zijn!

In de de laatste week van 2015 zijn de baasjes hier thuis komen kijken en gelukkig pakte dit goed uit, ze waren echt overtuigd dat Molly op haar plek is bij ons en tot onze grote opluchting is de overdracht getekend en zijn de papieren overgedragen, Molly is van ons!! 

Dolblij zijn we met haar en we kijken uit naar alle mooie jaren die voor ons liggen met deze lieve prachtige hond binnen ons gezin. De manier hoe dit allemaal is verlopen is heel prettig gegaan en ik deel dan ook graag ons verhaal in de hoop dat meer mensen die de keus maken voor een hond of juist moeten besluiten om hun hond weg te doen bekend worden met de mogelijkheid van herplaatsing. Je helpt er twee kanten mee en niet in de laatste plaats de hond zelf! 

Wij willen Sandra bedanken voor haar bemiddeling tussen ons en het gezin waar Molly vandaan komt maar ook dit gezin bedanken voor hun vertrouwen in ons. Wij zullen er alles aan doen om samen met Molly een hele fijne toekomst tegemoet te gaan, we genieten elke dag van haar! 

Peter, Mirjam, Jazeah en Zechiël Latumaerissa  

___________________________________________________________________________________________________________________________

2015                                                              3 REACTIES

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Diessel





Juni 2015

Hoi Sandra.

Om te beginnen zijn we heel erg blij met je herplaatsing.

Je hebt hier 2 mensen gelukkig gemaakt, 2 mensen geholpen ( de vorige baasjes )  en Diessel een goed huis gegeven. Na het overlijden van onze laatste hond, waren we voor het eerst in 30 jaar "hondloos" we dachten dat het nu een mooie tijd was om verre reizen te maken en een even zonder hond te blijven. Nou de verre reizen bevielen goed maar hondloos absoluut  niet. 

Omdat we nog steeds lid waren van de club en dus ook steeds de herplaatsing honden zagen wisten we in elk geval een ding zeker, als we weer een hond nemen dan word het een herplaatshond. Op deze manier kunnen we de "oude " baasjes helpen en de hond een goed huis geven. 

Toen we de foto's en de beschrijving van Diessel zagen wisten we het eigenlijk meteen, dit is onze hond. 

Na contact met de "oude" baasjes en een proefperiode van 3 weken is Diessel bij ons gebleven. Inmiddels is Diessel helemaal geïntegreerd in ons huishouden het is net alsof het altijd zo geweest is. De naam Diessel zou eigenlijk vrijkont moeten zijn maar dat roept zo ongemakkelijk.

Er word gerend, gespeeld, gestoeid, in de zon gelegen en vooral op de bank bij ons op schoot geslapen.

Inmiddels heeft hij de sloot ook ontdekt, dus er word ook veel gebaggerd, want zwemmen is het niet echt, het gevolg is dat hij na dit ritueel ook gewassen moet worden, maar ook dit vind meneer heerlijk.

Kortom een zeer geslaagde herplaatsing, en zeer gelukkige nieuwe baasjes.

Groetjes

Rob, Astrid en Diessel de vrijkont.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Diesel Power!





April 2015

Allereerst: Bedankt Sandra voor het bij elkaar brengen van 4 volwassenen en de hoofdrolspeler “Diesel”.

Eigenlijk zijn er twee afzonderlijke verhalen, die samen tot een heel goed einde komen!

Het eerste verhaal begint in Veldhoven, waar de 2 baasjes van Diesel een goede oplossing proberen te vinden om nieuwe baasjes te zoeken voor hun Engelse Rakker. Het andere verhaal begint eind december 2014 in Rotterdam. Hier wonen wij “Marco en Ellen” met onze bijna 4 jaar jonge zoontje Mick. Wij zijn dan al ruim een maand aan het rouwen om het plotseling overlijden van onze 14 jaar oude, trouwe en lieve Ziggy. Hier hebben wij heel veel verdriet van en nog steeds branden we elke avond een kaarsje bij zijn foto! Rust zacht lieve Ziggy!

Elke dag praten we met elkaar. We praten over ons verleden met Ziggy, wat een geweldige en unieke hond Ziggy was en halen dan mooie herinneringen op. Maar we beseffen ons ook steeds meer dat ons gezin niet meer compleet is. Maar dit is logisch! 14 jaar lang lief en leed gedeeld met onze lieve Ziggy!

We kijken dan ook steeds vaker naar de toekomst en krijgen steeds meer het besef wat Ziggy voor ons betekend heeft en wat een ander hond voor ons zou kunnen gaan betekenen!

Twee zielen, één gedachte……….zowel Ellen als ik hadden allebei stiekem gekeken op de Stafford Herplaatsing site van Sandra. U zult wel denken; is dat niet te vlug voor een nieuwe Engelse avontuur?? Dat mag u denken! Twee zielen, één gedachte…..zowel Ellen als ik waren nieuwsgierig geworden naar Diesel. We werden allebei heel happy van het verhaal en de foto’s van Diesel.

Op de site van ‘Matchmaker’ Sandra staan ook richtlijnen en adviezen voor de verdere procedure bij een herplaatsing. Maar dit alles begint met een belletje. Een belletje naar Sandra om haar ons verhaal te vertellen en onze interesse voor Diesel. Vervolgens vertelt Sandra ons verhaal weer door aan de baasjes van Diesel en zo wil het dus dat de4 bijrollen allen enthousiast zijn, maar de grote vraag is toch wel wat de hoofdrolspeler ‘Diesel’ ervan vindt? Dus eerst Rotterdam een bezoekje brengen naar Veldhoven! Gewapend met een lekker en groot bot zagen wij voor het eerst Diesel. Na ons besnuffeld te hebben, ging die lekker verder met het ontleden van zijn bot. Nadat we allen kennis gemaakt hadden met elkaar en elkaars verhalen hadden gehoord ( en tussendoor ook heerlijk veel enthousiaste kusjes van Diesel te hebben gehad), bleek al vrij snel dat alles en iedereen een goede klik met elkaar had.

De klik was er nog steeds toen Veldhoven bij ons in Rotterdam op bezoek was en Diesel al vrij snel heerlijk Chill op het kleed onder onze glazen salontafel languit lag.

Die week erna werd door beide partijen gebruikt om er heel goed over na te denken voordat de juiste beslissing genomen zou worden.

Deze week duurde voor ons eigenlijk 7 dagen té lang;) want wij wilden maar al te graag dat Diesel bij ons kwam voor een proefperiode.

Wij waren met Michael en Femke overeen gekomen dat de proefperiode een maand moest duren en als alles goed zou gaan dat Diesel dan daarna bij ons zou blijven.Zo gezegd, zo gedaan! Op 21 februari zijn we Diesel op gaan halen.Dit was een dag met 2 kanten; zo blij als dat wij waren, zo verdrietig waren Michael en Femke en hun 2 kids. Diesel liet alles een beetje over zich heen komen, alsof hij wist dat op deze manier, zijn baasjes niet nog verdrietiger werden. Na een emotioneel afscheid zijn we terug gereden naar Rotterdam. Onderweg is er niet veel gesproken, maar hebben we Diesel in alle rust het een plekkie proberen te geven. Vanaf het moment dat we thuis waren begon het wennen aan elkaar. En achteraf kunnen we zeggen; alle Staffords zijn het zelfde…..super lief, trouw, makkelijk en grote knuffelaars!

Diesel leerde van ons dat als we zijn eten aan het pakken waren dat hij netjes moest zitten op een afstandje en wachten totdat wij hem uitnodigden. Dit deed hij echt keurig! Ook mocht Diesel van ons op de bank, zodra het ’s avonds was en ons zoontje op bed lag. Zodra wij een kleed over de bank deden, zat Diesel al vol verwachting en enthousiast te wachten in zijn mand totdat wij hem uitnodigden op de bank! Hier konden we heerlijk met hem kroelen, liggend samen tv kijken en saampjes chillen. Hier kijken we, nog steeds, elke avond naar uit en Diesel ook!Eenmaal op de bank is Diesel snel in dromeland en ligt dan heerlijk te snurken!

’s Morgens als we dan beneden komen gaat Diesel als eerste van de bank af en het kleed wordt weer netjes opgeruimd! Wonderbaarlijk probeert Diesel, de rest van de dag, dan ook niet op de bank te komen, want hij weet; kleed eraf is NIET op de bank! Ook dit begrijpt Mr. Perfect meteen! Wat een discipline en gehoorzaamheid! Petje af voor Diesel!

Ook zijn manieren buiten aan de lijn zijn echt voortreffelijk! Keurig loopt hij strak naast of achter ons. Soms moeten we echt even naar beneden kijken of er nog wel een hond aan de lijn zit! Zoals je begrijpt vinden we het dan ook heerlijk om lekkere lange wandelingen met Diesel te maken. Af en toe tracht baasje een poging te doen met hem te joggen,alleen de tong van baasje hangt sneller uit zijn mond dan die van Diesel;),  dus gaat baasje ook regelmatig een stuk fietsen met Diesel. Dit vindt Diesel ook erg leuk!

Nog een leuk moment is toen we voor het eerst Diesel los wilden doen op een mooi stuk grasveld. Ik ‘Packleader Marco’ vond het een leuk idee een tennisbal te gooien en Diesel werd hier meteen erg enthousiast van! Alleen het teruggeven van de bal, daar hadden we een verschil van mening over. Ik ben niet snel bang, maar in dit geval heb ik maar even mijn vrouw naar voren geduwd! En daar heb ik goed aan gedaan, want alles en iedereen is nog heel!  Hier moeten we dus nog ff aan werken….haha!

Met ons zoontje Mick gaat het ook erg goed samen. Diesel en Mick respecteren elkaar en laten elkaar in hun waarden.  Als Diesel in zijn mandje ligt weet Mick, dat hij Diesel met rust moet laten en Diesel echter weet dat Mick ook een ‘kleine’ packleader is en dat Mick altijd als eerste naar buiten gaat en ook als eerste weer naar binnen!  Diesel volgt. Mick is helemaal blij met zijn nieuwe maatje! Op school had hij aan de juffen en aan zijn vriendjes verteld; Diesel is onze nieuwe hond en hij is heeeeeeeel braaf en lief en hij kan heel goed kusjes geven!

Op dit moment is Diesel nu 5 weken bij ons. Door Diesel is ons gezin weer compleet en is ons leven weer helemaal in balans! We zijn dol gelukkig met Diesel!

Wij willen Michael en Femke dan ook heel hartelijk bedanken voor het vertrouwen in ons.

Maar ook Sandra, die op haar manier, de Staffords bij liefhebbende baasjes houdt, d.m.v. haar Herplaatsing site! Bedankt!

Staffies rule!  R.E.S.P.E.C.T. to all staffords!

 

Marco, Ellen, Mick en Diesel

___________________________________________________________________________________________________

Dirkje





Januari 2015

Nadat onze Rottweiler Satchmo in augustus overleed, waren we het er al snel over eens dat er een nieuwe hond moest komen. Een met het lef en de uitstraling van een Rottweiler, maar wel een maatje kleiner. We hebben een zoon van bijna  4 en Satchmo was eigenlijk een maatje te groot voor hem. Onze dierenarts adviseerde ons een Stafford. Hij is wel bevooroordeeld omdat hij er zelf ook 2 heeft. Maar na eens wat informatie opgedaan te hebben werden we al snel verliefd op dit ras. We wilden geen pup maar een hond uit de opvang of asiel, daar zitten zoveel honden die een gouden mandje verdienen.
Zo kwamen we bij Sandra’s site terecht. Waar we na het lezen van het profiel van Dirkje gelijk zoiets hadden van; dit is precies de hond die we zoeken. We hebben dan ook gelijk een mail gestuurd naar Sandra. Zij bracht ons in contact met de baasjes van Dirk. En al snel hadden we een ‘wandelafspraak.’ We zagen Dirk nu ‘live’ en we vonden hem helemaal te gek. Het weekend erna kwam hij bij ons logeren. En eigenlijk leek het alsof hij altijd bij ons was geweest. Hij rende door de tuin met voet- en tennisballen. Hij sliep naast de kat en met onze zoon was het liefde op het eerste gezicht. Voor ons was het al snel duidelijk; dit moest ons nieuwe gezinslid worden.
Mijn zoon vertelt aan iedereen die hij tegenkomt dat hij nu een nieuwe hond heeft die net zo groot en sterk is als de Hulk. Ze zijn dan ook altijd samen. De baasjes van Dirk hebben het er uiteraard heel moeilijk mee. Maar ik wil ze langs deze weg toch even bedanken voor de ontzettend goede opvoeding die Dirk heeft gehad.  Ik had het zelf echt niet beter gekund. Ook wil ik Sandra bedanken voor de goede begeleiding en haar goudeerlijke meningen. Iedere dag gaan we samen de honden van mijn moeder uitlaten. Een ervan is inmiddels zijn vriendinnetje. Al vindt hij de hond van mijn schoonzusje stiekem ook wel leuk. Ik had een heel mooi lichtblauw tuigje met led verlichting gekocht. Alleen waren we het over het ‘mooie’ ervan niet helemaal eens. Zodra we buiten waren ging meneer zitten en keek me aan van, hallo, ik heb een stamboom, je denkt toch zeker niet dat ik ga wandelen met zo’n stom lichtblauw tuigje om? Uiteindelijk begonnen we toch de wandeling, doordat het al begon te schemeren zou toch niemand hem zien. Maar je raadt het al, toen moesten de lampjes aan en begon het verhaal weer van voren af aan…We hopen nog vele jaren te genieten van Dirk, maar ik ben er vast van overtuigd dat dit zeker gaat lukken. Deze hond heeft zijn gouden mandje gevonden!

Mieke, Fabian en Eddy

______________________________________________________________________________________________________________________________

2014                                                                              2 REACTIES

______________________________________________________________________________________________________________________________

Lana




November 2014

Een nieuw leven voor Lana, 16 jaar lang hebben we altijd Staffordjes gehad. Een reutje als puppy en een half jaar later een teefje van twee jaar, geadopteerd via de fokker. Het echtpaar die haar had ging uit elkaar en er was geen tijd meer voor haar. We hebben ook dat hondje een prachtig leven bij ons kunnen geven. Maar helaas hebben Staffordjes niet het eeuwige leven, en wat is het een vreselijk gemist als ze er niet meer zijn. We hadden even de illusie dat we zonder konden, maar dat viel zwaar tegen.
Ook toen de Staffordjes nog in leven waren keken we vaak op Sandra’s Staffordsite en toen zeiden we al tegen elkaar:" Als we ooit weer een nieuw Staffordje willen, dan doen we dat via haar!" We hadden er een heel goed gevoel bij en na ons eerste telefoongesprek werd dat alleen maar bevestigd. Super betrokken en een goed herplaatsing concept. Eerst de baasjes bij elkaar kijken, want je wil graag zien waar je nieuwe Staffordje terecht komt en waar hij/zij vandaan komt. Dan proef logeren en dan een maandje op proef. Zo kun je goed ervaren hoe de klik is met je Staffordje. Tussendoor is Sandra heel betrokken over hoe het gaat. Via Sandra is Lana nu succesvol bij ons geplaatst. Lana heeft niet met een fotootje op de site gestaan, maar omdat ze precies wist wat het hondje nodig had, en wat wij in een  hondje zochten en konden bieden heeft Sandra tussen ons en de mensen die Lana wilde herplaatsen rechtstreeks bemiddeld.
Een afspraak was snel gemaakt, ook al was het niet bepaald om de hoek, maar dat hadden we graag voor haar over. Zo stonden de mensen van de herplaatsing er ook in. Alles voor het welzijn van het Staffordje!!!! Het was liefde op het eerste gezicht toen we Lana zagen. We zijn met haar gaan wandelen en hebben het uitgebreid over haar gehad, ons zelf en de reden van herplaatsing. Je wil graag de achtergrond weten, want als je zo'n Staffordje ziet die tegen je aankruipt en met twee kraaloogjes je hart verovert, ben je eigenlijk al om!!!!
De week erop kwamen ze bij ons thuis met Lana. We hebben een huis met een grote tuin en wonen midden in een natuurgebied. Echt wat ze voor het nieuwe leven voor Lana voor ogen hadden. We hebben nog steeds goed contact met elkaar. ( foto's, verhaaltjes).... Lana is bij ons herplaatst wegens omstandigheden, maar ze hebben zoveel van haar gehouden dat ze haar een beter leven, wat ze verdiend hebben willen geven. Dat vinden we heel dapper!! Je zal maar voor die keuze moeten staan..........
Lana is nu vier maanden bij ons en het is alsof ze hier altijd al geweest is. We hebben een cursus gehoorzaamheid met haar gedaan (ook al met zoveel jaar ervaring). Het versterkt de band en het vertrouwen. We zijn heel bij met Lana, ze is helemaal op haar plek.
We wensen alle herplaatsertjes zo'n goed leven toe, dat is wat ze verdienen en je krijgt onvoorwaardelijke liefde terug.
Groeten van Jacky en Martijn en een poot van Lana. 

____________________________________________________________________________________________________________________________

Max (Zorro)





Januari 2014
Beste Sandra,
We sturen u even een mail om te laten weten hoe het met ons en met Max (Zorro) gaat.
Het fenomeen ‘liefde op het eerste gezicht’ is nog steeds niet veranderd. Elke dag weer genieten we met volle teugen van dit lieve dier, onze vriend, onze Max. Niet alleen ons hart steelt hij maar ook die van vrienden en van familie. Het dominante gedrag hebben we inderdaad meegemaakt maar is corrigeerbaar en dat is wel heel fijn. Bekend was bij ons dat Max niet zo van andere honden hield en dat werd tijdens het uitlaten ook wel duidelijk. Zijn streken hadden we al snel door, eerst heel hard kwispelen maar dan ineens een snauw geven ‘kijk mij nou ik ben de baas’ en sluipen Ja dat kan Max als de beste, hahaha. Jammer voor Max dat het ene teefje wat hij wel leuk vindt hem niet leuk vindt. (Hond van Jan zijn ouders) Max zit vol energie en we fietsen dan ook zo af en toe met hem, dat is in Alkmaar niet altijd even makkelijk en vooral niet omdat Max erg reageert op het verkeer en ‘propjes’. Hij vindt afval bijster interessant(corrigeerbaar en gaat steeds beter) maar ook plastic tassen vindt hij leuk, duiven, katten en zijn grote rode boomerball. We hebben voor Max een nieuwe halsband en riem gekocht waardoor we veel prettiger met de hond lopen en hij ook zekerder op straat loopt zonder al te veel te trekken. Het was een groot feest toen hij het commando ‘zit’ had aangeleerd en wat hij nu dagelijks uitvoert, voordat we gaan wandelen en na het wandelen, moet hij dit doen. Verder hebben we ook nog een Senegal papegaai genaamd Maya dat gaat ook heel goed, het was voor beide even wennen maar ze laten elkaar met rust, Max laat Maya meer met rust dan andersom maar het gaat goed en tja Maya is en blijft een papegaaitje haha. Max de schoot hond ons knuffeldier maar ook die van vele anderen. We krijgen dagelijks zoveel leuke reacties op Max en dat doet ons zeer goed! Dat dit mogelijk is had ik nooit verwacht, Wat een geschenk!
Bedankt Sandra en Bedankt Jan


Wat anderen zeggen over Max:

Wij vinden Max een hele lieve sociale hond (hij was zelfs dol op zwarte Piet en dat kun je niet van iedereen zeggen).Hij ziet er blij uit. Hij luistert goed (eigenlijk steeds beter, ik zie verschil tussen de eerste en latere keren dat we hem gezien hebben). Hoewel het een enthousiaste hond is wordt hij best rustiger zeker thuis. Volgens mij heeft Max het bij jullie heel erg naar zijn zin en zijn jullie ook erg blij met Max. Liefs, Mam
(Anneke Lansen, moeder van Anna)


Max is een schat van een hond die nu van alle kanten uitstraalt dat hij een tweede kans heeft gekregen. Hij is blij, gelukkig en luistert prima!
(Anneke Wittebrood, moeder van Jan)


Mooi Beest! Super lief echt een schoothond. Wanneer komt hij weer(logeren)? Als je een keer een logeeradres nodig hebt, hij mag hier altijd komen logeren!
(Ingrid en Richard en Kees)


Is hij al 6???? Jeetje hij lijkt nog wel een jonge hond! Lieverd echt een vriendje en wat luistert hij toch goed naar jullie, knap hoor!
Maxje tot snel x Liefs,

Jorien(Vriendin van Anna en Jan)

______________________________________________________________________________________________________________________________

2011                                                                              4 REACTIES

______________________________________________________________________________________________________________________________

 Angel en Elaye





Oktober 2011

Hoi Sandra ,
hierbij het verhaaltje van Angel en Elaye .....
Zoals je weet is onze Tobias op 31 juli 2011 helaas na een gelukkig korte strijd (grieperig werd vocht achter zijn longen en zijn hartje kon het niet bolwerken) van ons heengegaan. Tobias is 22 november 2008 via jou bij ons herplaatst via hele lieve mensen, Jessica en Raymond waar Tobias weer tijdelijk terug was om herplaatst te worden, het was met ons meteen liefde op het 1e gezicht, met Gismo was het ff wennen geblazen want ja Gismo is een Sint Bernard en toen best wel onstuimig en in zijn ogen mega veel wijf. Maar na een rondje om klikte het ook tussen hen, hij heeft met Gismo en de rest van onze dierentuin een heel goed leven gehad, ging overal mee heen en was de baas in het plan hierzo. Dit heeft Gismo nu overgenomen.
Na Tobias zijn overlijden hadden wij zoiets van ff geen 2e hond erbij, eerst het overlijden van Tobias een plekje geven en dan zien we wel weer verder maar we wilden wanneer we er aan toe waren wel weer een herplaatser, mede omdat we vinden dat een hond een 2e of 3e kans moet krijgen. Nou dit pakte heel anders uit, Gismo kon haar plekje niet meer vinden en haar ei niet meer kwijt. Na rijp beraad hebben we contact met jou gezocht want je had niet echt iets van onze gading op de site staan, en de honden die we zagen vonden we toch te veel op Tobias lijken. Dus heeft Martijn jou gebeld, wij wilden weer een reu tussen de 4 en 6 jaar, je had een reu van 4 jaar Elaye , waar ook een teef van 7 Angel bij aanwezig was, het liefste wilde je ze samen plaatsen maar ging dit niet dan was er geen nood aan de man.
Wij wilden dolgraag bij ze gaan kijken en hebben gelijk gezegd Gismo beslist of alleen de reu of alle twee. We hebben contact gezocht met de eigenaar en gelijk een afspraak gemaakt. Het weekend van 10 september zijn we bij ze wezen kijken . De klik tussen de teven was super, meteen raak en de klik tussen Gismo en Elaye was er net als bij Tobias na een rondje om ook. Elaye was eerst heel beschermend tegenover Angel, logisch zij wonen samen maar Elaye trok steeds meer naar Gismo tijdens het rondje om en op het dakterras van Rudly en Doenja hebben de honden zichzelf heerlijk uit kunnen leven. Gismo had haar keuze gemaakt, dit worden mijn vriendjes Elaye en Angel. Wij hadden zoiets van of we er nu 2 of 3 moeten uitlaten, dit moet je niet gaan scheiden.
Het weekend erop, 17 september, heeft Rudly Elaye en Angel gebracht zodat ze een weekje op proef bij ons konden logeren, om te kijken hoe ze zich hier gedragen. Nou kan je zeggen Elaye en Angel hadden al heel snel hun plekje gevonden; op de bank naast mij. De week erna hadden we geregeld contact met Rudly die het heel moeilijk had, logisch natuurlijk want ja zo'n keuze maak je niet zomaar.
Wij hadden de beslissing al heel snel genomen, Elaye en Angel gaan hier niet meer weg, het uitlaten gaat super, vaak trio plassen en poepen, je ziet mensen soms lachend kijken, een Sint Bernard met 2 Engelse Staffords, geen gezicht, zelfs bij onze buurvrouw zijn ze al zeer geliefd, daar halen ze wanneer we de kliko wegbrengen een koekje.
We gingen er voor 1 en we kregen er 2 kanjers voor terug, Angel was al een knuffelkont, maar Elaye die in het begin heel druk was is d.m.v naast de fiets lopen en balletje gooien op het veldje een heel stuk rustiger geworden en ook een echte knuffelkont geworden.
Zoals jij weet is dit een zeer uitzonderlijke situatie, 2 teven die samen gaan, komt bijna niet voor, jij waarschuwde ons hier gelijk voor. Plus het feit dat wij 2 honden herplaatst kregen terwijl jij 1 hond herplaatst in een gezin waar al een hond aanwezig is.
Groetjes Martijn , Annette , Gismo , Angel en Elaye

______________________________________________________________________________________________________________________________

Destiny





Mei 2011
Hoi Sandra; nu dan toch eindelijk mijn verhaal over Destiny voor de lezers van je website. Eind 2010 heb ik je gemaild dat ik belangstelling had voor Destiny. Ik vond dat vreselijk spannend, want een jaar daarvoor heb ik mijn whippet van 12 jaar moeten herplaatsen i.v.m. drukke werkweken. Werken zit er nu niet meer in voor mij, dus ik begon weer aan een hond te denken. Maandenlang heb ik op websites gekeken en zitten dubben of ik een hond zou nemen. Ik was steeds aan het zoeken naar Whippets. Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf: waarom weer een Whippet? Ik ben goed bij mezelf te rade gegaan wat ik wil in een hond en wat voor hond dan bij me zou passen. Toen kwam ik bij staffords uit en ben ik gaan googelen op herplaatshonden; een puppy zag ik niet zitten. Al gauw kwam ik bij jouw website uit. Ik vond het een hele uitnodigende en warme site met hart voor de Stafford. Ik heb het een en ander goed doorgesproken met mijn zoon (14 jaar) en heb jou gemaild. In ons eerste telefoongesprek hebben we elkaar het hemd van het lijf gevraagd en heel eerlijk en open gesproken. Ik begon gelijk over Destiny. Toen ik haar verhaal las van de vorige eigenaar, had ik echt zoiets van: dat is ze!!!! Destiny zat al in tijdelijke opvang in Houten. Dus deze mensen gebeld en op naar Houten. En zenuwachtig dat ik was..... Het was ook nog zo'n lange rit; was ik helemaal niet gewend. Toen de voordeur werd geopend zag ik Destiny staan en we kwamen gelijk op elkaar af. Ik werd helemaal schoon gelikt van enthousiasme. Nou ja, eigenlijk was ik gewoon gelijk verkocht. Na een kop koffie zijn we even gaan wandelen in het park. Het was voor mij wel duidelijk dat Destiny en ik bij elkaar hoorden; ik zag het helemaal zitten. En die vlek rond d'r oog........dat was het hem ook hoor. We hadden afgesproken dat we de proefperiode in zouden gaan in vogelvlucht i.v.m. de afstand. Dus een week later kwam Destiny bij ons. Het was inmiddels gaan sneeuwen, winter dus. Het stel van de tijdelijke opvang is niet lang gebleven, want ze vonden het best wel moeilijk om afscheid te nemen. Ze hadden de mand, voer en speeltjes en lekkere dingen allemaal meegenomen; heel lief. Na een klein uurtje wreef ik mezelf in de handen voor een lekkere lange wandeling in de sneeuw. Muts op, handschoenen aan en lopen maarrrrrrr. Nou niet dus. Nadat Destiny haar behoefte had gedaan, ging ze op het pad zitten. Ik begreep er niks van. Hup ,beetje trekken aan de riem en ze ging weer mee. Na een paar minuten ging ze er weer bij zitten. En opeens herinnerde ik mij dat ze hadden verteld dat Destiny niet van kou en regen hield. Toen ben ik gewoon weer naar huis gegaan. Wat een spanning allemaal. De 1e nacht ging prima. Ze blafte een paar keer toen ze de buurtjes hoorde. Ik had haar gewoon beneden gelaten. De volgende ochtend lag ze heerlijk languit op de bank en kwam vol enthousiasme en kwispelend op me af. En natuurlijk werd ik weer helemaal schoon gelikt. Na een week van gladheid, niet mee willen voor een wandeling en veel getrek aan de riem, was ik het ff zat. Dus deed ik haar voor het eerst van de riem af, tegen het advies in. Maar ik had gewoon pijn in mijn arm van het trekken. Er was mij ook wel verteld dat ze niet echt aan de riem was gewend. Op oudejaarsdag heb ik op me opgegeven voor de hondencursus in een dorp verderop om te kijken of ik dat trekken van Destiny wat kon inperken. Via de clickertraining die ik toen ben begonnen, heb ik een te gek contact met Destiny gekregen en haar het een en ander kunnen leren. We hebben zelfs examen gedaan en zijn met vlag en wimpel geslaagd. Des, zo noemen we haar eigenlijk, was de lieveling van de instructeur. Ze liep altijd los rond in de kantine en kwam bij iedereen een aai over haar bol halen. Zo raakte ze ook wat vertrouwd met andere honden, want ze was wel wat afstandelijk naar honden. Ik had me ook nog opgegeven voor de vervolgcursus, maar die heb ik niet afgemaakt. Ik moest hiervoor naar het centrum van Assen en ik liep steeds tegen het parkeerprobleem aan waardoor ik steeds te laat kwam. Nu is het inmiddels alweer lente. Echt aan de riem heb ik Des niet meer. We gaan vaak wandelen in de bossen of bij de recreatieplas verderop. Ik fiets ook met haar. Dus je kan wel nagaan, haar conditie (en die van mij) is tiptop. Vorige week heeft ze voor het eerst gezwommen. Ik wist natuurlijk niet of ze dat eigenlijk wel kon. Toen ze achter de stok aan zwom, ging ze kopje onder!. Een beetje paniek van mijn kant was er wel hoor. Ze kwam met de stok weer aan wal en je kon zien dat ze zelf ook een beetje was geschrokken. Na de 1e duik was het helemaal goed. Ze houdt niet meer op. Ze blijft achter stokken of ballen aan zwemmen. Oh ja, ballen. Die vreet ze echt helemaal stuk. Als ik haar een koekje wil geven en ze heeft de bal, dan hoeft ze dat koekje echt niet hoor. Speelgoed maakt ze ook korte metten mee. Ik ben nog steeds op zoek naar leuk en sterk speelgoed. Iemand een suggestie? Maar stokken zoeken en meesleuren is haar favoriete bezigheid tijdens een wandeling. De stok kan niet groot genoeg zijn!! Boomstammen kan je wel zeggen...... En die gaat ze dan ook afkluiven. Alsof haar leven ervan af hangt. Ik ben zo blij met Des, en de mensen om mij heen vinden haar helemaal te gek. Ze komt altijd vrolijk op anderen af. Nu met het mooie lenteweer vindt ze het heerlijk om in de tuin rond te lopen en te liggen. Mijn vriend heeft zijn tuin niet afgezet, maar Des loopt nooit weg. En als ik haar even uit het oog heb verloren, komt ze als ik haar roep. Ze luistert heel goed. Ze heeft veel respect voor de kat van mijn vriend. Af en toe komt de kat op Des af in sluipstand, geeft haar een paar tikken, om vervolgens een paar minuten later haar weer kopjes te geven. Daar begrijpt Des helemaal niks van. Dat wordt dus een iets langer leerproces.Langs deze weg wil ik het stel van de tijdelijke opvang, de vorige eigenaar en Sandra heel erg bedanken voor de goeie zorg en bemiddeling van Destiny. De herplaatsings procedure vind ik een goeie manier om te kijken of het klikt met een hond. En zo lief dat er mensen zijn die een hond tijdelijk willen opvangen. Bovendien vind ik het dapper dat een eigenaar zijn dierbare hond wil herplaatsen, wat de reden ook moge zijn. Allemaal goed geregeld.
Groetjes en een dikke lik van Destiny.
Grietje Stienstra

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Frog





April 2011
Hoera, Frog is eindelijk helemaal van ons!!!!!!!
De overdracht heeft inmiddels plaats gevonden en we hebben er meteen maar een feestje van gemaakt.
Ze past uitstekend bij ons en hoewel ze pas vier weken bij ons is, lijkt het alsof we haar al jáááren hebben. Ze heeft zich helemaal aangepast en is zo te zien best wel gelukkig en tevreden met de nieuwe situatie. Ze eet goed, speelt veel en springt als een jonge hond heen en weer tijdens de (behoorlijke-) wandelingen.
Een pittige, maar erg lieve tante die zich om de donder de kaas niet van het brood laat eten. Naar andere honden toe blijft ze rustig, maar aan de andere kant neemt ze elke uitdaging aan. Ze laat zich goed leiden en begint dergelijke situaties te negeren. Mijn mening over teven -tot dusver- neem ik bij dezen dan ook terug!!!
Het feit dat ze -helaas- gecoupeerde oren heeft geeft haar voor ons iets aandoenlijks, maar doet bij andere hondenbezitters de wenkbrauwen fronsen.
In huis is ze rustig, ze begroet de visite "kalm en met waardigheid", maar houdt alles nauwlettend in de gaten. Vooral 's nachts (als ze alleen beneden is) is ze waaks en ontgaat haar niets. Een korte diepe waarschuwende blaf, wat gegrom als er mensen voorbij komen en iets te lang naar haar zin voor het huis blijven staan.
Greet staat 's ochtends altijd iets eerder op dan ik en gaat naar beneden. Zodra Frog haar dan nogal uitbundig begroet heeft, schiet ze langs haar heen, stormt de trap op en trekt net zo lang aan het dekbed totdat ik er zelf van ellende ook uit kom.
Als ik er dan uit ben valt ze zowat de trap af naar beneden en staat al bij de deur te wachten, want ze is inmiddels gewend dat we meteen een wandeling gaan maken. Bij thuiskomst krijg ik nauwelijks de gelegenheid om haar tuigje af te doen en klavietert ze met grote sprongen naar de keuken, waar dan haar gevulde eetbak staat. Héél even het geluid van een zware stofzuiger en de bak is leeg. Daarna gaat ze op haar kleedje een beetje liggen doezelen -het liefst in het zonlicht.
Tegen een uur of tien weer naar buiten achter stokken en ballen aanrennen en dan vertrekt ze naar een van haar favoriete plekken: de tuin (bij mooi weer, uiteraard). Op enkele plekken liggen oude stoelkussens, zodat ze naar believen in de zon of in de schaduw kan liggen.
Frog is een Stafford en dus helemaal verzot op autorijden en dat is inmiddels duidelijk te zien aan de binnenzijde van de ruiten. Gelukkig gaan we meestal met de auto van Greet weg.
Nogmaals bedankt voor de bemiddeling, Sandra en ook dank aan Samantha en Stefan, van wie wij deze fantastische Amstaff hebben mogen overnemen.
Groet,
Greet, Jos en Frog.

Frog is overleden op 27 juni 2016

______________________________________________________________________________________________________________________________

Balou




Januari 2011
Hoi Sandra,
Leuk om even een verhaaltje over Balou te vertellen!
Balou die ons leven op een leuke manier op z'n kop zet. Wij, Arend 65 jaar en Truus 61 jaar wilden absoluut geen hond meer totdat onze zoon en schoondochter met 2 kinderen een Engelse Stafford kregen (Indy) en het langzaam weer ging kriebelen want wat is dit een leuk ras.
We werden door onze zoon geattendeerd op jouw site en opeens ging alles in een stroom versnelling. We hebben de procedure gevolgd (overigens heel goed) en Balou is niet meer bij ons weg te denken. Zijn eerste baasjes hadden hem al prima opgevoed en wij gaan vervolg cursussen doen.
Iedere dag is er wel iets waar we weer lol om hebben met Balou die overigens direct verliefd werd op z'n nicht Indy en andersom ook!
Balou speelt met de meeste honden in de buurt. Hij zoekt geen ruzie, gaat 's middags de grote ronde doen rent achter vogels aan dwars door de bosjes en de sloten maar zoekt ons altijd weer op en pakt dan weer eens een stok (wat een energie) om vervolgens als een lammetje thuis te slapen.
Ook is Balou een ongelooflijke vrijer en het liefst op schoot bij de baas.
Regelmatig gaan we met hem naar de kust, racen over het strand ook héél erg leuk.
Als je Balou zou vragen hoe hij het vind bij zijn nieuwe baasjes, na 2 maanden weet ik zeker dat hij dik tevreden is want hij is volkomen relaxed bij ons!
Één nadeel......af en toe moeten we hard snuiven want dan ontsnapt er spontaan een scheetje. Het word gelukkig al iets beter.
Wat een leuk ras....heel toegewijd voor iedereen. De kleinkinderen vind hij super terwijl hij geen kinderen gewend was.
Sandra......heel erg bedankt! Zonder jou waren we elkaar niet tegen gekomen.
We hopen dat je nog heel veel honden en baasjes blij kunt maken.
Lieve groeten van Arend, Truus en Balou

_____________________________________________________________________________________________________________________________

2010                                                                              3 REACTIES

_____________________________________________________________________________________________________________________________

 Nojo





September 2010
Hoi Sandra,
Even een ‘update’ i.v.m. Nojo.
Nadat Daisy begin mei overleden was, vernamen we aan onze reu Joey dat hij z’n maatje kwijt was. Toen dat na ongeveer 3 maanden nog weinig veranderd was, begon het ook bij ons weer te kriebelen. Was het wel verstandig om te gaan kijken naar weer een hond erbij? Joey wordt in december toch al 12 jaar.
Omdat hij al bijna 10 jaar ook via herplaatsingstaffords bij ons is en dit ons prima is bevallen, is de volgende logische stap: kijken op jouw site voor een geschikte kandidaat. En daar vonden we een mooi teefje: Nojo! Leeftijd 4 jaar en een prima karakter.
Na een eerste kennismaking (zonder Joey) op vrijdag, was er tussen ons en Nojo al een klik. Zondag hebben Robbert en Judith Nojo gebracht, zodat ze zelf konden zien in wat voor omgeving hun hond terecht zou komen en hoe de kennismaking met Joey zou gaan.
Dit ging zo goed ,dat Nojo vanaf die tijd onze tweede herplaatsings AmStaff is. Ze zijn ondertussen al weer 5 weken onafscheidelijk en vormen echt een koppeltje.
Zelfs met onze poes gaat het goed. Nojo heeft nu op onze website ( www.redduke.org ) een aparte verwijzing gekregen. De bijgevoegde foto’s spreken voor zich;
Bedankt voor je bemiddeling en groeten van de hele crew.
Geert & Ria
Joey & Nojo

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Fly





Juni 2010
Hoi Sandra,
Alweer een paar maandjes geleden kwam mede dankzij jouw bemiddelingswerk Fly in ons gezin. Er was meteen een klik tussen ons en Fly. Dat Fly dan nu permanent deel uit maakt van ons gezin is dan ook meer dan fantastisch. We hadden ons geen betere kameraad kunnen wensen!
We really love him!!!
Hoe het gaat met Fly? De foto's spreken denken we wel voor zich...
Liefs,
Dirk, Carine, Raven & Sage
Poot en kus van Fly

________________________________________________________________________________________________________________________________

Azra




Juni 2010
Goedenavond Sandra,
Hier een paar foto's van Azra en een klein verhaaltje
Azra leerde ik kennen via puppy en herplaatsing, het was meteen liefde op het eerste gezicht. Het toenmalige vrouwtje zag meteen dat het wederzijds was en sindsdien hebben we een heleboel met haar meegemaakt. In het begin wilde ze niet naast, heel dominant, en ook heel onzeker. Maar na een aantal wandelingen veranderde dat gelukkig wel. Ze kreeg steeds meer vertrouwen en plezier en bloeide helemaal op.
Ze is gek op zwemmen, rennen en gek doen, en met haar touw spelen.
Ik heb haar nu 9 jaar, maar ze is geen spat veranderd, ze is nog net zo eigenwijs, speels en vol liefde. Ze is een lid van ons gezin ook al heeft ze ook wat ruimte in moeten leveren, i.v.b met mijn dochtertje. Maar dat zijn nu ook de grootste vriendinnen.
Sandra, ik wil je bij deze ook hartelijk bedanken voor het samen brengen van ons.
Groetjes,
Rogier, Marieke, Elody en Azra

_______________________________________________________________________________________________________________________________

2009                                                                              6 REACTIES

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Shiva





Oktober 2009
Hallo mensen,
Hoe is het daar? Hier gaat alles goed. Ik heb het ontzettend naar mijn zin in Kampen. Ik ga lekker naar het bos en wandelen in het park.Thuis ben ik al helemaal gewend en ben ook al een beetje waaks geworden. Vooral als de postbode langs komt wil ik nog wel eens blaffen. Met dierendag heb ik weer een nieuw pieppopje gekregen maar ik vind het veel leuker om hem te slopen. Hij heeft 2 keer gepiept en toen lag ie in hele kleine stukjes op de bank. Maar ik krijg 1 keer in de maand weer een nieuwe haha. Ik heb ook wat foto's toegevoegd. Ik hoop dat ik er leuk op sta. Nou dat was het weer voor nu.
Tot de volgende keer!!
Knuffel Shiva

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Ratteplan





oktober 2009
Beste Sandra,
Enige jaren geleden (2003) zag ik op jouw site een Engelse Stafford genaamd Ratteplan staan. Hij was toen 7 jaar oud. Ik zocht contact met jou en kreeg het telefoonnummer van de toenmalige eigenaresse. Na telefonisch contact te hebben gehad, maakten we een afspraak om Ratteplan te komen bekijken. Dit beviel zo goed van beide kanten, dat we Ratteplan gelijk meekregen. Sindsdien is Ratteplan nooit meer bij ons weg geweest. Inmiddels is Ratteplan 13!!! en is het nog altijd een zeer lieve & enthousiaste hond. Hij is lief voor iedereen: kinderen, dieren en hij heeft een speciale voorkeur voor vrouwen met grijs haar (zal wel aan de leeftijd liggen ;) )! Hij ligt het liefst de hele dag bij je en kruipt op schoot. Afgezien van het feit dat hij veel slaapt en wat last van staar begint te krijgen, merk je aan niets dat het een 'oude opa' is. Hopelijk kunnen we dan ook nog enkele jaren van en met hem genieten. We hopen dat we andere mensen, die overwegen een hond te nemen, ook enthousiast kunnen maken voor een wat oudere hond! Ook deze honden verdienen een kans op een goed leven! We sturen twee foto's mee: eentje uit 2004 en een recentere foto!Ga zo door met de herplaatsingen!!!
Groetjes,
Lorene & Irina (Meppel)

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Tony





augustus 2009
Hoi Sandra,
Hier een berichtje van Tony. Ja, ik heb wat mee gemaakt maar daar wil ik het niet meer over hebben. Ik heb weer een superbaas. Hij is heel lief voor me en ik natuurlijk ook voor de baas.Ik steek de weg over dan zit ik in het bos, lekker spelen en in het weekend. Bij mooi weer zijn we op de camping lekker aan het water dus zwemmen. Ja ik heb het weer goed hoor. Mijn eerste baas is ook al geweest (Martin), die kon weer lachen en hij was dik tevreden waar ik nu zit. Ja ik zit hier goed. Ik moet nu gaan. Met de baas mee fietsen dat doe ik ook graag. Ik hoop je een keer te ontmoeten op een meeting.
Groetjes Tony xxxx

_____________________________________________________________________________________________________________________________

Spike





Spike: Onze Amerikaanse Stafford
Het zal ergens in november 2007 zijn geweest dat ik als vertegenwoordiger binnenliep bij een klant en door hem en zijn Engelse stafford werd ontvangen. Nou moet u weten dat de Stafford’s een oude liefde van mij zijn. Ooit in het verleden had een vriend van mij er een en ben ik op slag verliefd geraakt op dit prachtige ras. Het gesprek ging dus al snel niet meer over de handel maar over de hond. Eenmaal terug in mijn auto bleven mijn gedachten maar bij de Stafford die ik zojuist had gezien en waarom het er in mijn leven nooit van was gekomen x.. Gezin met jonge kinderen, altijd ver van huis gewerkt, tal van zaken die nu eigenlijk niet meer relevant zijn. Al snel reed ik dus in de rondte met een glimlach omdat ik bij thuiskomst wel een leuk voorstel had en een verhaal omtrent mijn belevenis. Ja, ik had bedacht dat het de hoogste tijd was dat we ons gezin gingen completeren met een Amerikaanse Stafford.
Aan de familie kant van mijn vrouw zijn er nooit honden geweest. Aan mijn kant kan ik me niet veel anders herinneren dan dat we altijd honden hebben gehad. Mijn ouders hadden altijd een hond en mijn beide zusters ook. Mijn jongste zus heeft ook altijd in het asiel in Den Bosch gewerkt waardoor ik ook weer erg bekend ben met de noodzaak van honden die een herplaatsing verdienen. Na thuiskomst dus op het juiste moment het onderwerp aangesneden en tot mijn grote verbazing niet erg veel weerwoord van mijn vrouw. Kinderen natuurlijk direct razend enthousiast. Maar met alle respect gesproken, er was ook een moment van dat zijn toch die agressieve pitbulls ? Wat ik pertinent wilde voorkomen is dat mijn kinderen met een vooroordeel kennis zouden maken met dit schitterende ras. Ik heb dit gesprek met mijn vrouw over alle negatieve informatie die er vaak verschijnt besproken met haar toen de kinderen op bed lagen. Maar dat was een niet noemenswaardig gesprek. Ze vertrouwde mij volledig en ging af op mijn kennis en ervaring met dit ras wat in mijn ogen de familie hond bij uitstek genoemd mag worden.
Nu schrijf ik dit stukje na omstandigheden pas een jaar later dan dat het heeft plaatsgevonden. En destijds was er nog sprake van de RAD en was de stamboom bij dit ras een verplichting. In onze zoektocht naar een lieve Amerikaanse Stafford ben ik na 2 bezoeken bij mensen die geen stamboom konden overleggen, via het internet op de website van Sandra Spoor terecht gekomen. Het was daar dat we Spike voor het eerst zagen. Eigenlijk waren we direct verliefd maar er stonden zoveel mooie Engelse en Amerikaanse Staffords op dat je ze eigenlijk allemaal wel hebben. Maar we gingen informeren naar Spike die eigenlijk van meet af aan onze harten had gestolen. Echter was Sandra precies in de deze periode op vakantie en bleef een reactie even uit. In de tussen tijd kwam ik via een veiling website wederom in contact met iemand die een 5 jaar oude Amstaff aanbood en daar ben ik met mijn oudste dochter ook nog naar gaan kijken. Maar wederom kwamen we thuis na een fikse reis met de mededeling dat we een prachtige hond hadden gezien met een wazig verhaal omtrent de stamboom en zijn overige papieren. Mijn verhaal en wens ging op dat moment even in de koelkast tot dat ik enkele dagen later een telefoontje kreeg van Sandra Spoor. Nou heb ik Sandra leren kennen als iemand die louter en alleen bezig is met het welzijn van de Stafford en ook ik moest eerst maar eens vertellen waarom ik nou een stafford wilde. Maar goed mijn enige liefde op gebied van honden en mijn woon en gezinssituatie waren voldoende om ons in contact te brengen met de eigenaren van Spike. Spike moest helaas door vreselijke omstandigheden weg bij zijn vorige baasjes en was dringend op zoek naar een nieuwe mand.
Ik weet niet meer of de eigenaar van Spike mij belde of ik haar, maar ik kon meteen aan haar stem horen dat ze zeer emotioneel was omdat het afscheid nu erg dicht bij kwam. We maakte een afspraak om te komen kijken en verder te praten en vooral om Spike te ontmoeten. Dat was op een vrijdag net voor mijn verjaardag. We hadden afgesproken om rond een uur of drie als ik me niet vergis. En het advies van Sandra was ‘alleen kennis maken en zeker niet impulsief’ overgaan om Spike mee te nemen. Na aankomst werden we onthaald met een luid geblaf en een hond die op 2 poten aan zijn nekband in het gareel werd gehouden vanwege zijn enthousiasme. Spike woonde op een woonboot en direct na binnenkomst en de het sluiten van de voordeur mocht hij los en ons besnuffelen. Omdat mijn oudste dochter andere dingen had ben ik met mijn jongste (tweeling) zoon en dochter gegaan. 5 minuten later lag spike op de bak te knuffelen met mijn dochter. Die twee hadden elkaar direct gevonden en nog steeds zijn het dikke maatjes. Maar goed bij een succesvolle kennismaking kon eventueel een afspraak gemaakt worden voor een proef weekend, gevolgd door een proefperiode. Echter klikte alles zo goed en het enthousiasme van iedereen deed al snel de opmerking naar voren brengen van ‘waarom neem je hem niet een weekendje mee’ ? Nou moet ik ook zeggen dat ik vanaf dat moment ook al erg verliefd was op Spike en zoiets had van, ‘ja waarom eigenlijk niet’. We hadden heerlijk gekletst onder het genot van een lekker bakje koffie en Spike lag languit op de bank te genieten van de aandacht die hij kreeg van mijn dochter. Dus oke, maar hoe dan ? want ik heb geen voer en helemaal niet. Tien minuten later vertrokken we terug naar Den Bosch met zijn riem, voer, mand, dekentje, speeltjes, en de mededeling dat Spike graag slaapt aan het voeteinde van het bed. Oh ja en Spike wil graag naar buiten kijken x. Mmm nou was het helemaal niet de bedoeling dat we thuis zouden komen met een Amerikaanse Stafford moet u begrijpen !
Eenmaal in de auto lag spike direct weer achterin op de schoot van mijn dochter. Nieuwsgierig waar hij naar toe ging en waarom er verder niemand die hij kende bij was. Echter lag hij zo lekker te kroelen in de auto dat hij zich er zeker prettig bij voelde. Bij thuiskomst had mijn vrouw al de nodige maatregelen getroffen. Spike kon naar buiten kijken want ze had de strips op de ramen al verwijderd, er was plek voor zijn mand en alle zooi op de grond (speelgoed en dergelijke) was opgeruimd. Spike komt het weekend bij ons logeren zei ik nog met een glimlach. Was niet de afspraak maar het liep nou eenmaal zo. Ja ik ken jou langer als vandaag dus ik had er al rekening mee gehouden zei ze lachend. We hadden voor het eerst in dit gezin een heel weekend een hond in ons gezin ! Tijdens dit proef weekend zijn we als gezin zo verliefd geworden op Spike dat het op zondag echt moeite heeft gekost om hem terug te brengen. Alles is in dit weekend zo goed gegaan dat we Spike vanaf het moment dat hij binnenkwam tot op de dag van vandaag als familie lid hebben aangenomen. Al die vreselijke verhalen die je wel eens leest over pit bulls en staffords, onze Spike is lid van die familie van vertoont geen enkele van die eigenschappen. Behalve dat hij enorm sterk is en een paar kaken heeft waar je u tegen zegt. Ik zelf vond het belangrijk om Spike gezien zijn kracht en de nieuwe omgeving toch een beetje uit te proberen en ben hem tijdens het eten zijn bak afgepakt, hem een beetje gepest en wat wild met hem gedaan. Wat ik hier van heb geleerd is dat de Stafford met recht de naam van familie hond mag dragen. Op geen enkele manier was deze Stafford te verleiden tot een agressieve reactie. En dat vond ik wel belangrijk omdat ik drie jonge kinderen heb. Tot overmaat van ramp ging een van de kinderen ook nog eens met haar hak van de schoen op zijn staart staan en behalve een fikse AAUW-piep helemaal niks.
Spike is vanaf dag 1 met ons boven in de slaapkamer gaan slapen. Verderop in dit verhaal kom ik terug op dit want hij is een echte slaapkop. Maar voor nu moest hij na het succesvolle weekend weer terug x. Wij hadden er erg veel moeite mee want we hadden zo’n fantastisch weekend achter de rug met hem dat het voor iedereen lastig was om weer afscheid te nemen. We zijn dan ook met het voltallige gezin richting Utrecht gereisd om afscheid te nemen. Zowel zijn baasje als wij waren een beetje emotioneel. Zij omdat ze hem weer even terug hadden en wisten dat ze binnenkort definitief afscheid van hem moesten nemen, en wij omdat we in dat ene weekend helemaal gehecht waren hem.
We spraken af dat Spike definitief naar ons zou komen, dat ze hem nog een week zouden houden en hem bij ons zouden komen brengen zodat ze ook de omgeving waar Spike zou komen te wonen gezien zouden hebben. En dat afscheid was zeer emotioneel. Maar sindsdien hebben wij en Spike een erg gelukkig en compleet gezin.
Nu Spike sinds januari 2008 deel uitmaakt van ons gezin is er ook weer veel gebeurt. Maar Spike is met zijn inmiddels bijna 8 jaar (als ik dit schrijf) nog steeds in om nieuwe dingen te leren en nog steeds de gezinshond die ik gewenst had. Spike heeft zo’n maand of drie nodig gehad om helemaal te wennen en in sommige gevallen als het slapen en de tuin e.d misschien wel een half jaar. Maar wat erg mooi is en zeker waardig is om te vermelden is dat Spike helemaal de hond is geworden van mijn vrouw. In het begin trok hij hij helemaal naar mij, maar ik ben vrij kort nadat we hebben gekregen ernstig ziek geworden. Die ziekte met een hoofdletter K. In deze periode is dus de complete zorg over Spike op mijn vrouw terecht gekomen en die was in het begin al een beetje terughoudend over dit mogelijk agressieve pitbulletje wat ik wilde binnenhalen. Vandaag de dag (10 januari 2009) zijn deze 2 onafscheidelijk. Spike is helemaal de hond van mijn vrouw geworden. Hij ligt liever bij haar op de bank dan bij mij. Hij gaat na de hele nacht bij mij geslapen te hebben wederom met haar naar bed als ze uit de nachtdienst komt.
We zijn nu bijna een jaar verder met Spike. Hij is dus inmiddels wel gewend aan ons. En het is nog steeds onze lieverd en maatje waar we vooraf op gehoopt hadden. Met andere honden kan onze Spike maar moeilijk overweg, en ik denk ook dat je ons ‘s-nachts niet ongewenst moet bezoeken. Maar vooral met kinderen die hier komen spelen kan Spike heerlijk omgaan. Ze lopen in en uit en Spike houdt het in de gaten maar wil eigenlijk alleen maar meespelen.
Wij zijn als gezin erg blij dat we via de site van Sandra aan ons 4e kind zijn gekomen. Hij wordt in februari alweer 8 en we hopen dat hij nog vele jaren bij ons mag blijven. Ik hoop van harte dat u dit leest en besluit ook een stafford een kans te geven op een nieuw leven bij u thuis. Het zijn zulke lieve familie gezinde honden met wat overpower. Maar die kunt u vast de baas. Laat u echt niet afschrikken door wat er allemaal over wordt geschreven want dit ras is zo’n lief ras dat moet je echt gewoon ervaren. En met de site van Sandra Spoor en herplaatsingstaffords heb je daar in mijn ogen de allerbeste kans van slagen op.
Sandra is bij ons omdat we lekker dicht bij wonen eens komen kijken naar Spike. Volledig gekleed op het mogelijke enthousiasme kwam Sandra met haar man hier eigenlijk na een gezellige avond met een gerust gevoel vandaan. Spike was wel geïnteresseerd in haar koekjes maar daarna was het ook gedaan.
Om dit hele lange verhaal af te sluiten: Wij zijn ontzettend blij met Spike die wij via de website en de inspanning van Sandra hebben kunnen toevoegen aan ons gezin. Ik wil er nog niet aan denken dat er ooit iets gebeurd met Spike maar mochten wij ooit nog een Stafford nemen dan is dit via deze site. Spike is helemaal de hond van mijn vrouw geworden wat mij erg goed doet. Mijn kinderen en alle kinderen uit de buurt kennen hem en vinden hem leuk. Maar het aller belangrijkste is dat Spike het bij ons goed naar zijn zin heeft. Ik hoop dat als u op het punt staat een herplaatsings stafford een 2e leven te bieden u er net zo enthousiast over kunt als wij .
Met vriendelijke groeten,
Martin van Tilburg

______________________________________________________________________________________________________________________________

Fever





januari 2009
Hier een krabbel van Fever, ik ben heel erg gelukkig bij mijn nieuwe baasje. We hebben een leuk nieuw huis met een grote tuin waar ik dan ook regelmatig te vinden ben. Aangezien de poort (jammer genoeg voor mij) altjjd goed dicht zit vind ik het dan ook niet nodig om te wachten tot de baasjes de deur open doen en ga ik zelf lekker buiten spelen; heel makkelijk die klinken van tegenwoordig. Ik denk dat mijn baasjes wel blij zijn als het zomer is, want die krijgen best koude voeten nu: helaas is de deur dicht doen niet mijn sterkste punt.
Nou ik heb nu genoeg geschreven en hoop dat ook al mijn soortgenoten zo'n fijn nieuw adres staat te wachten.
Heel veel groetjes van een dolgelukkige Fever.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Beau




januari 2009
Beau is nu ruim twee maanden bij ons en heeft zijn plaats stevig ingenomen. Tara de oude hond, geniet van de jonge wervelwind en doet zelfs af en toe weer mee.
Ook tussen de katten en Beau gaat het nog steeds prima, ook al kan 'cadeautje' het niet laten even tussen beide te komen als er twee katten stoeien/klieren.
Kortom in het Hoge Noorden is het oogsten, na een intensieve tijd van investeren.
Met vriendelijke groet,
Astrid en Henk

_______________________________________________________________________________________________________________________________

2008                                                                              5 REACTIES

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Wesley





Hallo Sandra,
Hierbij een berichtje van Wesley en ons.
Wesley draait lekker mee in ons gezin, alsof het altijd zo is geweest. Hij is erg aanhankelijk en wil ook het liefste continue dicht bij je zijn, wat wel eens een probleempje is als we hem toch even alleen thuislaten om boodschappen of zo te doen; dan gaat hij zitten janken (of joekeren, zoals Carlo het noemt).
Daarnaast pakt hij alles wat eetbaar is van de tafel als wij weg zijn, de kinderen zijn aardig wat snoepgoed kwijtgeraakt in het begin ..
Maar dat komt niet vaak voor, en hij zal er ook aan moeten wennen dat we niet 100% van de tijd thuis zijn.
Wes is erg waaks en jaagt alle katten in de buurt weg, voor een hond van ruim 8 jaar is hij erg energiek en onstuimig, maar op een leuke manier. Wij zijn heel tevreden met Wes en hebben regelmatig telefonisch contact met Carlo. Het is niet makkelijk voor hem, maar hij heeft wel het gevoel dat Wes nu in een betere omgeving zit, waar meer aandacht voor hem is tijdens de dag. Wes gaat zoveel als mogelijk met ons mee, dus hij is gewoon deel van ons gezin, en zo hoort het ook. Iedereen die hem leert kennen is gek op Wes, ook al is hij erg dominant buiten, binnenshuis is het een lekker knuffelbeest.
De dag voordat Carlo de stamboom papieren kwam brengen, liep hij ineens met een hele dikke rechterwang rond. Natuurlijk in het weekend ... dus naar een weekenddienst toe en het bleek een kaakontsteking te zijn waarvan hij gelukkig snel genezen was. Maar ja, precies op de dag dat z'n oude baasje afscheid komt nemen, loopt Wesley met een dikke kop rond - hoe krijg je het voor elkaar.
Wesley laat zich door niks tegenhouden om bij ons te zijn; de afgelopen dagen hebben we onze trap naar de 1e verdieping (de woonkamer) opnieuw geverfd en beneden geblokkeerd met een kastje, stoelen en meer zware dingen. Desondanks wist Wesley de boel opzij te duwen en daar stond hij ineens in onze woonkamer met een spoor van witte verfpootjes achter zich aan ... Deze grap heeft hij maar liefst twee keer uitgehaald.
Er is altijd wel wat te beleven met Wesley !
Nogmaals bedankt voor alle hulp bij de bemiddeling !
Groeten en een hele fijne jaarwisseling !!
Frank en Barbara.

______________________________________________________________________________________________________________________________

Tobias





december 2008
Hoi Sandra ,
Hier dan eindelijk het lang verwachte verslag van mij (Tobias en mijn nieuwe vriendinnetje Gismo ), mijn nieuwe vrouwtje heeft er geen tijd voor gehad om het naar je te mailen maar dat gaat ze nu toch echt doen.
Ik ben begin november met mijn nieuwe baasjes in contact gekomen nadat zij eerst via jou contact hadden gezocht met Pearly wat helaas niet goed ging, toen zagen ze mij staan op jouw site en hebben meteen contact met je gezocht, na lange tijd aan de telefoon gehangen te hebben hebben ze gelijk contact gezocht met mijn fokkers Jessica en Raymond waar ik tijdelijk terug was. Ook hier hebben ze een hele tijd mee aan de foon gehangen en gelijk een datum geprikt om mij met hun teefje komen bezoeken en om te kijken of het wel klikte tussen ons 2en.
Nou dat deed het meteen, ik schrok wel ff toen ze binnen kwam, zij is namelijk heel veel koppen groter dan ik, ik ben een Stafford en zij is een Sint Bernard. Maar het ging heel erg goed na gezellig met ze geknuffeld te hebben en hun oren te hebben gewassen vooral die van mijn nieuwe baas (ben ik dol op) gingen ze weer huiswaarts, ik hoorde dat Gismo op de terug weg heel lang achterom heeft gekeken omdat ik niet mee ging naar hun huis. Maar er werd al snel een bezoekje gepland zodat ik ook bij Gismo mocht komen kijken, nou dat kon me niet snel genoeg zijn en dat werd het ook heel snel al, na dat bezoekje, wat ook heel goed ging en heel gezellig was, werd er een weekend gepland, ik keek er enorm naar uit en Gismo ook, die kon niet wachten. Het weekend was heel erg gezellig, iedereen moest me ff komen bekijken, knuffelen en ik heb van iedereen de oren ff lekker gewassen. Na het weekend werd ik weer opgehaald door Raymond en Jessica want ik moest de volgende dag voor mijn check up - ik heb namelijk een allergie - naar de dierenarts en dan mocht ik weer heel snel komen logeren en dat is nu aan de gang, ik verblijf vanaf 22 november bij mijn nieuwe baasjes en vind het helemaal geweldig, ik heb een eigen slaapkamer met mijn mand, kussen en stoel en sinds gisteren staat er ook een bed voor mij beschikbaar, heerlijk, kan ik lekker languit erop slapen en luieren want dat doe ik heel erg graag. Slapen en oren wassen, ik hou absoluut niet van kou, daar kwamen mijn baasjes vorige week achter toen het sneeuwde, vreselijk die koude poten die je ervan krijgt, echt niets voor mij, mijn vriendinnetje Gismo wel maar ja dat is een buiten hond die vindt dat heerlijk, ik niet, ik wil mijn behoeftes doen en dan zo snel mogelijk weer naar binnen, waar het lekker warm is, bij mijn baas op zijn werk ook, dan ga ik ff buurten bij de buren en een snoepie halen, die hebben ze speciaal voor mij gekocht, want ja ik mag echt niets anders hebben dan alleen die ik van mijn baasjes krijg anders krijg ik weer pukkeltjes en een hoop ellende, nu glim ik weer mooi en ben ik van pukkeltjes vrij en dat gaan we zo houden. Als ik dan bij de buren ben waar het koud is dan ga ik ff kijken wie er in het kantoor zit, ga ik me daar ff opwarmen op de stoel, mijn vriendinnetje Gismo niet die ligt het liefst met de jongens onder de auto, soms is ze zwart, vindt het vrouwtje zo leuk, want moet ze weer douchen. Dit vind ik ook totaal niet erg, ik moet verplicht 2 keer per week douchen met mijn shampoo en dat vind ik heerlijk, mijn vriendinnetje wil dan ook altijd graag douchen maar dat mag ze niet van het vrouwtje, dus wat doet ze, gaat ze onder de auto's liggen en dan moet ze haar wel douchen hihihi.
Nou Sandra, tot zover mijn verslag bij mijn nieuwe baasjes, je hebt ook de nodige foto's van mij gekregen, ik ga weer lekker op de bank liggen slapen.
Een oorwasbeurt van mij en een knuffel van mijn vriendin Gismo
Tobias

______________________________________________________________________________________________________________________________

Dragon





september 2008
Hallo Sandra,
Het is al een poos geleden dat wij elkaar spraken. De vakantie periode is nu echt voorbij en de hoogste tijd voor een mailtje over Dragon.
Het gaat super met Dragon! Wat een kanjer! We (Wendy en Marcel) genieten zo ontzettend van hem en alles wat we met hem ondernemen. Wandelen in de prachtige natuur in de buurt, samen naar het bos en de Soesterduinen. Heerlijk! Visite vindt hij prachtig en bij veel vrienden en kennissen is hij van harte welkom. Dragon heeft al heel wat harten gestolen. Een echte ambassadeur voor het ras!
Dragon is een echte heer. Erg gehoorzaam (alle lof voor Rick en Thessa die hem keurig hebben opgevoed) maar natuurlijk ook een echte Stafford met maffe, dolle buien. Ook in de buurt is hij een opvallende verschijning en vele buurtgenoten willen even met hem knuffelen als ze ons tegenkomen. Veel lachende gezichten als meneer keurig op de stoeprand gaat zitten voor we oversteken. We hadden ons voorbereid op ook minder leuke reacties, maar die blijven gelukkig uit. Dragon heeft het niet zo op andere honden maar gaat ook daar als een gentleman mee om. Meestal negeert hij honden en als we honden tegen komen waarmee het echt niet wil, steken we over of lopen een stukje om. Andere honden bezitters weten dit inmiddels en steeds vaker maken we een praatje of steekt de ander eens over met een gebaar van "ga je gang". Dragon is stapelgek op alle kinderen die hij tegen komt, hij kwispelt zijn staart er bijna af. Zelfs van een passerende kinderwagen wordt hij zielsgelukkig. In huis is Dragon een rustige knuffel. Lekker tevreden met een kluif op zijn kussen of lekker snurken tussen ons in op de bank.
Dragon geeft ons een hoop hondenliefde en humor. We hopen nog heel lang van hem en met hem te kunnen genieten!
Sandra bedankt voor de bemiddeling, tips en gezellige telefoongesprekken. Heel veel succes met het goede werk dat je doet!
Groeten uit Amersfoort,
Wendy en Marcel

Dragon is overleden op 29 april 2010

_________________________________________________________________________________________________________________________________

Magic





mei 2008

Hallo Sandra,
Toch ook even een berichtje van onze kant. Magic is nu al weer bijna 9 maanden bij ons en we genieten nog iedere dag van onze prinses (want dat is ze).
Begin augustus 2007 hadden wij besloten dat zodra het huis klaar was en alle verbouwingen gedaan waren wij wel graag een hond wilden. Na wat overleg en uitzoeken zijn we erop uitgekomen dat we graag een Amerikaanse Stafford wilden.
Een pup hadden we de tijd niet voor en we wilden graag een wat oudere hond ook een tweede kans geven. Uiteindelijk op jouw site uitgekomen en na een klein overleg besloten te reageren. We hadden de oproep van een andere hond gezien daar waren we wel naar geïnteresseerd. Echter dit teefje was al herplaatst. Toen kwam je met Magic die stond nog niet op de site want was pas de dag ervoor aangemeld. Een week later kregen we haar CV toegestuurd en waren opslag gek op haar. Ze was wat aan de dikke kant maar dat betekende ook dat er goed voor haar gezorgd was.
Uiteindelijk contact gehad met de eigenaar, het klikte meteen over de telefoon. En hebben we besloten om het hele eind naar Bergen op Zoom maar eens af te leggen. Flink met Magic gespeeld, veel gepraat over wat wij onze ideeën waren m.b.t. een hond en toen maar eens gaan wandelen met haar. Na een hele middag besloten om zonder antwoord te geven terug te gaan. Maar in de auto hadden wij al besloten dat dit ons hondje werd.
De volgende dag met Richard gebeld dat we ervoor gingen alleen dat de verbouwing toch eerst helemaal klaar moest zijn voordat ze kon komen. Dit was vanuit zijn kant geen probleem en wilde haar graag pas 1 september brengen want ze zat daar goed alleen moest er wel verandering in komen. 1 september hebben wij beide 3 weken vakantie opgenomen en heerlijk genoten van de tijd met ons meisje. Voor Richard was het een moeilijk afscheid want hij houdt nog steeds veel van zijn hondje. In die drie weken zijn we een week op vakantie geweest met Magic en ook dit verliep vlekkeloos.
Magic mocht blijven. Dit was een van de beste keuzes uit ons leven we genieten nog steeds iedere dag van onze prinses en ze gaat dan ook werkelijk overal mee naar toe. Er zijn maar enkele dagen dat ze niet mee kan en is dan genoodzaakt eventjes thuis te blijven. Ook dit is geen enkel probleem en doet ze met veel liefde.
We zijn oprecht blij met jouw bemiddeling in dit verhaal zonder jou hadden we nooit zo`n wereld hond gehad !!
Richard verblijden we nog regelmatig met een paar mooie foto’s van Magic want fotogeniek is ze absoluut !!
Veel liefs Raymon & Jolanda

________________________________________________________________________________________________________________________________

Boris






Het verhaal van Boris,
Maandagochtend 17 maart 2008, iets zei tegen mij dat ik op de site van sandra moest gaan kijken. En wat was ik blij dat ik dat had gedaan, het was liefde op het eerste gezicht, ik zag Boris een staffbull van 5 jaar oud. Er stond een leuk verhaaltje bijgeschreven wat ons erg aansprak, dit was een perfecte gezinshond, dus ik heb meteen de telefoon gepakt en Sandra gebeld, helaas kreeg ik de voicemail dus ik heb maar wat ingesproken. 's Middags om 16.00 uur heb ik nog een keer gebeld en yes ik kreeg Sandra aan de lijn. Ik zei dat wij heel veel interesse hadden in Boris, even al onze gegevens doorgeven, en toen moest ik zeggen waar wij woonden, ik zei ik woon in Helmond, toen werd Sandra stil, ze zegt dat is geen toeval meer dit is het lot, je gelooft het niet maar Boris komt ook uit Helmond, nou dit kon toch geen toeval meer zijn. Sandra heeft daarna de eigenaresse opgebeld en doorgegeven dat wij heel erg veel interesse hadden in Boris.
‘s Avonds belde Sandra mij terug met de mededeling dat wij een afspraak konden maken, ik heb meteen Mevr Jansen opgebeld, en het klikte meteen door de telefoon. Een dag later konden wij al naar Boris komen kijken. Wat was dit een lieve hond zeg, en hij luisterde perfect. Ja, dit moest onze hond worden.We hebben een vervolgafspraak gemaakt voor zondag, dat was tweede paasdag, en toen mochten we Boris meteen meenemen, voor 4 weken proef.
We wisten al na een paar dagen dat Boris voorgoed bij ons mocht blijven, dit was de perfecte hond voor ons, ook voor onze twee kids die allebei een handicap hebben, is hij ontzettend lief. Hij vind het reuze leuk om achter in de tuin te spelen, met zijn balletje.en met zijn bot. En in de bossen wandelen vindt hij ook erg leuk, binnen ligt hij graag op de bank, en soms in zijn mand. Maar de bank ligt toch een stuk fijner en dan dat snurken oei oei wat kan hij dat.
En dit hebben wij allemaal aan Sandra te danken, dus nogmaals Sandra heel erg bedankt voor de bemiddeling tussen Boris en ons.
Groetjes Fam vd Heuvel en pootje van Boris.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

2007                                                                              5 REACTIES

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Orange





augustus 2007
Hallo Sandra,
Voor ruim 2 1/2 jaar geleden hebben we contact met je gezocht. Mijn zusje had toen een jaar eerder een Am Staf. gekocht, nadat wij na ongeveer een jaar er ook achter kwamen dat zo’n Staf echt super was.
Dit was ongeveer juli 2004, we hebben gemaild en gebeld. Je vertelde ons toen ook dat je op dat moment geen hond had voor ons, en dat dit vaak ook wel even duurde. Dus na ons laatste gesprek had ik zo iets nou misschien in 2005 hebben we een hond maar dat liep even anders.. Na 14 dagen kregen we weer telefoon van jou, je had misschien een hond voor ons. Ik was dol enthousiast, maar mijn vriend Lute iets minder. Hij vond het eerst een beetje vreemd. Wie doet zijn hond nu weg? En misschien is ze wel vals weet je veel. Toch belde ik de man op die de hond had, Casper uit Doesburg. Na een heel leuk gesprek hebben we een afspraak gemaakt om die zondag daarop langs te komen.
Zondagochtend rond de klok van 10.00 uur bellen we aan bij Casper in Doesburg. Met een hoop geblaf komt er iemand naar de deur en doet open. Terwijl de deur open gaat schiet de Staf weg de keuken in. Wij stellen ons voor aan Casper en lopen mee naar de woonkamer, hij verteld ons dat de hond voor hem een prima deurbel is want hij kan slecht horen. Als we zijn gaan zitten komt er heel voorzichtig een koppie om de hoek kijken; het is Orange. We kijken elkaar aan en zijn meteen verkocht maar nu Orange en haar baas nog. Heel voorzichtig komt Orange steeds dichterbij, Casper verteld ondertussen dat Orange niet zo’n leuke jeugd heeft gehad. En daarom in het begin vrij angstig is.
Het was mooi weer dus we besloten maar buiten te gaan zitten, Orange begint zich steeds meer op haar gemak te voelen en komt steeds meer bij ons.
Na de koffie zijn er nog veel gesprekken geweest, onder andere over waarom Casper haar weg wou doen, dat ze het niet leuk vindt om in een rijdende auto te zitten en de laatste tijd steeds meer dingen leert zoals zitten, af en alle andere dingen die een hond hoort te weten. Caper heeft haar namelijk als “pleegkind” gekregen van een buurtbewoner die een ongeluk heeft gehad, en hij eigelijk de hond een hondenleven heeft gegeven.
Tijdens de gesprekken merken we dat Orange mij een beetje vreemd vind, ja zegt Casper dat kan wel kloppen zoveel vrouwen kent ze ook niet in haar omgeving. Dus dat is best wel wennen voor haar.
Ook gaan we even wandelen en zien we dat ze heel goed luistert en heel lief is. Maar heel lang niet de kans heeft gekregen om hond te zijn.
Aan het eind van de middag gaat het heel goed tussen ons, en Casper besluit dat het toch maar door moet gaan. We maken een afspraak om een week later Orange op te halen en te kijken hoe het gaat. Ook wisten we dat dit niet helemaal ging zoals jij ons voor had gelegd maar de afstanden ( ruim 2 uur) waren te groot om Orange telkens heen en weer te rijden. In die week heb ik allerlei dingen gekocht zoals een kussen, een nieuwe riem, een etensbak een koekjes en ga zomaar door. Ook had ik een hekje gemaakt zodat ze lekker achter het huis kon lopen. Eindelijk was het weer zondag, op weg naar Doesburg. Toen we aan kwamen was Orange eerst weer een beetje bang maar al snel was dat verdwenen. Daar hebben we de hele dag nog door gebracht, we zijn nog op visite geweest bij vrienden van Casper. Aan het eind van de middag was het zo verx Casper had al pilletjes opgehaald voor Orange zodat ze zou gaan slapen in de auto.
Toen Orange deze eenmaal had ingenomen was ze zo in slaap, tijd om afscheid te nemen. Casper pinkte een traantje weg maar vond het toch beter zo en hoopte dat Orange nu een goed tehuis had gevonden. Eenmaal onderweg sliep Orange als een roosje maar het laaste half uurtje kwam ze bij en dat hebben we geweten. Casper had ons wel verteld dat ze een rijdende auto niet leuk vond maar dat het zo erg was hadden we niet verwacht. Gieren, gieren en nog eens gieren. Eenmaal thuis was haar pil helemaal uitgewerkt. We hebben haar even laten plassen en toen naar huis. In huis was geen probleem het was meteen allemaal goed, maar eenmaal achter het huis over mijn hekje heen en achter de kat aan, weg was Orange. Gelukkig was ze er vrij vlot weer. Die avond is mijn zusje nog even langs geweest. Toen de bel ging stand Orange meteen bij de deur te blaffen. Toen ze binnen kwam was ze eerst nog even wat terug houdend maar al snel was dat al beter. En toen lekker slapen op de bank. De week daarop heeft Orange kennis gemaakt met Tiësto ( de hond van mijn zusje) en Joris ( de New Foundlander van mijn ouders). In het begin nog wat angstig maar al snel was Oange iedereen de baas. Behalve bij Joris thuis, dan is hij de baas. Nu bijna anderhalf jaar later hadden we ons geen lievere hond kunnen wensen.
Ze is nog steeds waaks maar dat vindt ik niet erg. Ook vind ze het super om samen met Tiësto en Joris te wandelen of te zwemmen, alleen als het regent dan wil ze zo snel mogelijk weer naar huis. Met onze katten ( Tommy en Suus) kan ze het ook steeds beter vinden en het auto rijden gaat ook steeds beter. Ik neem haar zelfs mee kleine boodschappen te doen zo dat ze leert dat het niet eng is om in de auto te zijn. Orange kan gelukkig ook goed alleen zijn en vind het niet erg als we weg gaan om bijvoorbeeld te werken. Wel zorgen we er atijd voor dat ze niet te lang alleen is. Vaak haalt mijn moeder of zusje haar dan op of komen we tussendoor even thuis om met haar te lopen. Aan aandacht echt niet te kort dus. Ondertussen zitten we nu al weer in november en is Joris de hond van mijn ouders in augustus overleden. Tiesto heeft 3 maand bij ons in huis gewoond en tot mijn verbazing viel dit reuze mee! De laatste paar weken slaapt ze zelfs bij ons op bed samen met de 2 katten. En alles gaat steeds beter en beter, terwijl we vorig jaar al zoiets hadden dit kan niet mooier zo.
Sandra we willen jou hartelijk bedanken voor de hulp die we zochten op zoek naar een staff! We hadden ons geen betere vriendin dan Orange kunnen wensen.
We zijn er dan ook van overtuigt dat een hond uit een herplaatsing echt super kan zijn! Mochten we ooit weer op zoek moeten naar een hond (wat ik nog lang niet hoop!) dan nemen we zeker ook contact met u op.
Groeten,
Lammy Visser
Lute Oost en Orange
Uit Wildervank

________________________________________________________________________________________________________________________________

Jimmy




augustus 2007
Ons verhaal over Jimmy.
Waar moet ik beginnen te vertellen over een bijzonder dier, hond, stafford, zoon die een hele tijd bij ons is geweest en alles heeft meegemaakt als een volwaardig lid van het gezin.
We begonnen twaalf jaar geleden met Aïsha, een Stafford teefje. Wat waren we gespannen en ontzettend zenuwachtig als we op kraamvisite gingen bij haar. We zijn drie keer geweest vanuit Emmeloord naar Den Haag. Tot het moment van adoptie, wat waren we gelukkig. Na twee jaar begonnen we te denken om misschien een nestje met haar te nemen en dan zelf één pup te houden. Na het lezen van een oproep van Sandra Spoor om staffords te herplaatsen waren wij eruit, we wilden geen nestje maar een andere stafford een tweede kans geven.
Na contact gehad te hebben met Sandra, kregen we te horen dat wij in aanmerking konden komen voor een herplaatsing. Dolblij maar ook gespannen want wat ga je in huis halen. Na een aantal dagen kregen van Sandra een telefoonnummer en adres van een Stafford genaamd Jimmy uit Oss. Na contact gehad te hebben met zijn eigenaar en natuurlijk een afspraak te hebben gemaakt vertrokken wij naar Oss. Aankomend op het adres sloeg de angst, afschuw ons wel een beetje om ons hart. Jimmy woonde in een huis met vier andere staffords, twee teefjes en één reutje. Zij liepen los in huis en hadden in alles vrij spel. Na een incident tussen de twee teefjes, waar één teefje het met de dood heeft moeten bekopen, heeft Jimmy net in de pubertijd een gevecht gehad met het andere reutje van acht jaar. Nadat we Jimmy op onbekend terrein hadden ontmoet, kijkend hoe hij op ons en Aïsha reageerde wisten mijn vrouw en ik eigenlijk wel meteen, dit is een hond met een zeer lief en bijzonder karakter. Dat gevoel is nooit weggeweest en dit heeft hij ook nooit te schande gemaakt. Tien jaar is hij bij ons geweest een TOP stafford voor ons, de kinderen en Aïsha. Lief en leed gedeeld op elke foto voorkomend van verjaardagen, uitjes, vakanties en dergelijke. Want als lid van een gezin hoor je overal bij. De laatste drie jaar mocht Jimmy geen verre afstanden meer lopen en thuis niet te uitbundig laten gaan. Dit omdat hij tijdens het eerder genoemde gevecht zijn luchtpijp in zijn neus en keel niet echt meer functioneerde. Dit ging allemaal goed tot voor kort hij op eens bloed begon te plassen, minder ging eten, meer drinken en zijn rondje niet echt meer wou lopen. Nadat Aïsha hem helemaal af had gelikt en de hele middag heeft plat geknuffeld gaat het op eens hard achteruit met Jimmy. Hij valt af van eenentwintig kilo naar vijftien kilo. Hij eet en loopt niet meer. Na het zoveelste bezoek aan de dierenarts moesten we een zeer ingrijpende beslissing nemen. We hebben Jimmy op 07 augustus 2007 om 15.00 uur moeten laten inslapen om hem nog een waardig einde te geven. Een beslissing die je niet gauw of graag neemt. Want na eerst veel verdriet, komt de stilte en de leegte. Er is iets in je gestorven, weggenomen. Want na de eerste morgen weer beneden te komen en een lege bench aan te treffen wordt je overmand door verdriet en vragen, heb ik hier wel goed aangedaan. En dan komt de waarheid, JA het kon niet meer anders. Wij danken Sandra dat zij tien jaar geleden ons in contact heeft gebracht met Jimmy.
Jimmy eens in ons hart, altijd in ons hart. Dank je wel voor de fijne jaren dat je ons hebt gegeven en bij ons hebt willen zijn. Een zak kroepoek open maken is lang niet zo leuk meer als toen jij er nog was. We missen je allemaal ontzettend.
Een dikke knuffel van
Aïsha,
Patrick, Sylvia,
Melanie, Larissa en Stefan
Jimmy is op 09 augustus 2007 om 09.30 uur in Lelystad gecremeerd.

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Zerra





juli 2007
Hoi Sandra,
Het is alweer bijna 2 maanden geleden dat wij voor het eerst naar Wesley & Ellen gingen om Zerra te ontmoeten. Het was echt super kan ik je vertellen. Wij belde aan en Ellen deed de deur open en daar kwam Zerra heel hard aangerend. We hebben toen met zijn viertjes lekker een bakkie gedronken en over Zerra gepraat, daarna zijn we gaan wandelen. Zerra liep lekker los en was lekker dol aan het spelen met haar tennisballetje. Toen zijn we weer terug gegaan naar het huis van Zerra. We hebben nog een bakkie gedronken en Wesley en Ellen vroegen wat wij van Zerra vonden met een lach op hun gezicht. Wij vonden Zerra helemaal het einde, een makkelijke en lieve hond. We maakten een afspraak, dat Zerra donderdag tot zondag een weekendje kwam logeren. We zijn toen weer lekker rustig naar huis gereden. Donderdag was het zover, Wesley, Ellen en Zerra stonden voor de deur.
We maakte de deur open en Zerra ging gelijk op onderzoek uit. Wesley en Ellen hebben nog een bakkie gedronken hier en zijn weer terug gereden naar Werkendam. Donderdags moesten we natuurlijk allemaal even aan elkaar wennen en Zerra wist ook niet helemaal wat ze nou moest verwachten. We zijn lekker een eind wezen wandelen en eenmaal thuis is ze gaan slapen. Ze heeft me wel de hele nacht wakker gehouden de eerste nacht, want ze wilde er graag bij komen liggen. Zaterdags kwamen mij zus en mijn zwager langs om te komen eten, en zij zeiden al, als jullie een stafford nemen komen wij niet langs of ze moet in haar bench ( die hadden Wesley & Ellen ook meegenomen. ) Ze kwamen aan en Zerra lag lekker rustig in haar bench, ze keken haar aan en zeiden aw, haal haar er maar weer uit, dit is zo zielig. Zerra ging rustig naar ze toe en gaf ze allebei een grote lik over hun gezicht. Ze waren gelijk helemaal verkocht. Zondag zijn we weer terug naar Werkendam gereden, het was weer een gezellig uurtje!! We vertelde hoe alles was verlopen en dat wij graag door wilde gaan en Zerra voor een maand op proef wilde hebben. We maakten de afspraak dat Zerra over 2 weken bij ons kwam logeren. De 2 weken waren voorbij en daar was ze weer, nu ging het natuurlijk allemaal een stuk makkelijker ze wist waar ze was en kende het huis al een beetje. Wesley en Ellen zijn even gebleven en zijn daarna weg gegaan.. Wat best moeilijk was natuurlijk!! Nu is Zerra al 6 weken hier en we hebben het hartstikke naar ons zin. Zerra is een rustige hond die een paar keer per dag haar speel kwartiertje heeft. ( waar de buren ook héél blij mee zijn) Dan springt ze opeens op en gaat als een gek door het huis heen rennen de banken overspringen en 10 keer haar speeltjes laten zien. Verder mag ze elke dag mee naar mijn werk.. De dierenspeciaalzaak, ze ligt daar lekker onder de toonbank en slaapt eigenlijk de hele tijd. Ze is eigenlijk bijna nooit alleen thuis. Soms moeten we wel eens iets doen waar zij natuurlijk niet mee naartoe kan, maar dan blijft ze lekker thuis en dat vind ze allemaal best. In de flat is bijna iedereen weg van haar, bijna alle buren hebben ook speciaal hondenkoekjes voor haar gehaald. Ze word ook het schatje van de afdeling genoemd. Als we met haar gaan wandelen, duurt het altijd eerst even voordat mevrouw meekomt, ze gaan namelijk eerst bij elke deur zitten in de hoop dat er iemand open doet en dat ze een koekje krijgt. Helaas voor haar gebeurd dat niet zo vaak. Bijna elke avond doe ik even een bakkie bij mijn buren en dan gaat Zerra lekker mee. Wij krijgen dan koffie en zij een lekkere bak water met een koekje..Ze loopt ook naar binnen alsof ze er al jaren komt!!! Verder gaat alles hartstikke goed. Nu hebben wij Zerra overgenomen van Wesley en Ellen en zijn wij de nieuwe eigenaren van Zerra. We zijn echt hartstikke blij dat wij zo een leuke/lieve hond hebben gevonden. Wij willen jou en Wesley en Ellen dan ook hartstikke graag bedanken voor al de moeite die jullie hebben gedaan. We blijven natuurlijk wel contact houden, zodat iedereen weet hoe het gaat met Zerra. We zullen snel weer een berichtje maken.
Groetjes,
Danny & Esther
en een dikke knuffel van Zerra

_______________________________________________________________________________________________________________________________

Devlin


 



februari 2007
Hallo Sandra, bij deze een verhaal over onze knuffel staffie Devlin. De eerste ontmoeting was volgens mij in november,we zijn toen afgereisd naar Spijkenisse. Spijkenisse is een heeeel eind rijden voor ons aangezien we uit Veendam komen. Maar dat mocht de pret niet drukken,want we waren al behoorlijk in de wolken, na het zien vd foto`s. Ons dochtertje van 2 is ook meegeweest,en die vond het maar allemaal niks, ten eerste een lange reis achter de boeg, en bij aankomst ook nog een hond die haar wel leuk vond en met haar wou spelen. Maar de eerste ontmoeting was erg leuk, Devlin was een lieve speelse staffie, met soms wat pit hahaha. We konden het direct goed vinden met Devlin en haar baasje, en na een gesprek van anderhalf uur moest er toch een eind aan komen, want we moesten nog ff drie uur terug rijden, en de kleine was heeeeeel erg moe van alle toestanden. Het weekend daarop kwam Devlin ff bij ons op bezoek, en hij verkende direct het hele huis, en had zijn plekje al gevonden op ons bed, en wel op mijn plek, ik kreeg hem daar met geen mogelijkheid meer weg, dus ik zei nog van, als Devlin bij ons blijft dan moet ik wel op de logeerkamer. Deze ontmoeting was wederom ook zeer geslaagd, en we keken alweer uit naar het volgende weekend, want dan kregen we Devlin voor een weekend. Eenmaal toen het zover was dat Devlin bij ons was dat weekend, waren we helemaal verliefd op hem, alles ging werkelijk goed, zelfs met onze dochter, vreemde mensen en honden. Heb hem zelf even meegenomen naar het centrum toe, om te kijken hoe ie met de drukte om ging. Nou petje af hoor voor Devlin. Hij is gewoon heel erg sociaal in de omgang,en hij wil altijd alle aandacht naar zich toe trekken, maar dat is een staff he? Tot zover ff een verhaaltje van Devlin. Devlin is nu definitief bij ons, maar de volgende keer komt er weer een verhaal, anders wordt het wel erg lang. Tot slot een aantal foto´s van Devlin die we tijdens de kerstdagen hebben gemaakt en met oud en nieuw,
Tot de volgende keer,
Groetjes, freddie christel en amber

_______________________________________________________________________________________________________________________________